Herfst in de wereld, herfst in mijn hart

Herfst in de wereld, herfst in mijn hart

11 september 2001

Bennie I. komt langs voor zijn “mentoruur”. T en Erik zitten al bij me. In plaats van dat we aan school werken, vertelt Ben over zijn body-buildersverleden en zijn leven als ‘Hooligan’. De verhalen zijn ongelofelijk (Bennie is even dik als tante Sidonia), maar zo gedetailleerd dat ze wel bijna waar moeten zijn.

Vandaag komt er een nieuw bed. Voorzien van alle gemakken en comfort. Dit bed kan alle kanten op van boven naar beneden en van links naar rechts. Ik haal bijna het plafond als ik kijk hoe hoog het bed komt. Ik begin me steeds meer thuis te voelen. Ik heb de tweepersoonskamer inmiddels geheel in beslag genomen en het personeel zorgt ervoor dat er niemand bijkomt. Overal liggen mijn spullen, van mijn bouwpakketten en schoolboeken tot gewichten en een hometrainer. Het personeel raakt aan me gewend en we beginnen elkaar te begrijpen. Toch kan ik de sombere omgeving niet van me afzetten. Waar ik ook kijk, het is herfst.

Mam belt me: “Tim zet je tv aan, de 3e wereldoorlog is net begonnen”. Snel zet ik de tv aan en zie twee brandende torens. Na een half uur gekeken te hebben, begrijp ik een beetje wat er aan de hand is. Lekker is dat, denk ik bij mezelf, voel ik me eindelijk belangrijk, gebeurt dit! Het blijft het gesprek van de dag op de afdeling en voor de mensen die bij me langs komen. Mensen hebben het over het einde van de wereld, oorlogen en de gekste dingen worden er bij gehaald.

Het is officieel: De wereld verkeert in de herfst. Komt dit nog goed? Is er nog een wereld om in terug te komen als ik beter ben? De wereld laat de mensheid los, net zoals de bladeren de boom. Verkleurde bladeren, waar de boom niets meer aan heeft. De ‘Twintowers’ zijn niet het begin, dit is al veel langer bezig. Ik sta op, sleep mijn slappe lichaam en mijn infuus naar het raam. Kijk naar de duiven. Kalm zitten ze naast elkaar. Het stelt me enigszins gerust.

 

Advertisements

Geef nooit op

September 2001

Als ik uit het raam kijk, zie ik regen, kou en herfst. Op mijn kamer echter is het 35 graden! Ik waan me in de tropen. Het klimaatbeheersingssysteem werkt niet zoals het zou moeten. Het maakt iedereen die langer dan vijf minuten in de kamer is, erg slaperig. Ik zweet bijna mijn bed uit.

Vandaag is Jorke met pap mee. Jorke is de vader van T en hij heeft een verrassing voor me. Hij is bezig met de opnames van een cd en hij heeft ook een lied voor mij geschreven. Vandaar die gitaar op zijn rug!

“Geef nooit op”, heet het. Wat een mooie, creatieve dingen bedenken mensen. Geraakt en emotioneel bedank ik Jorke voor zijn lied.

Routine, routine

De routine zit er weer aardig in. Beide partijen lijken aan elkaar gewend geraakt. Ik heb me neergelegd bij de houding van het Radboud. Misschien is het maar beter ook op deze manier. Erger me wel aan sommige personeelsleden. Iedereen lijkt hier een stuk excentrieker. Vrouwen met mannennamen, die zich ook als mannen gedragen. Mannen die constant vragen of ze een zetpil moeten zetten. Voedselassistenten die zich raar gedragen. Achteraf zijn gekke acties vaak logisch en terug te voeren naar protocollen, maar het komt af en toe vreemd over.

Vrienden blijven langs komen. Het Radboud ligt dicht bij de NSG (mijn school) en van elk beetje ruimte in het rooster wordt gebruik (en misbruik) gemaakt om bij mij aan te wippen. Fijn, al dat leven om me heen. Erik is verliefd op de zaalassistente. Terecht, wat een lekker ding. Ik heb nog nooit moeite gehad met onderzoeken, maar toen zij me onderzocht, was ik blij dat ze niet rond mijn schaamstreek gecontroleerd heeft. Dat was verkeerd afgelopen. Jammer dat dit een van haar laatste dagen is.

Bouk en Iet komen ongeveer één keer in de week langs. Hoor van mam dat Bouk het er moeilijk mee heeft, moeite om zo gewoon mogelijk te leven. Het is ook niet makkelijk. Pap ook nog uit huis weg nu. Iet blijft er redelijk onder.

Bennie I. komt elke dinsdag of woensdag langs. De mentor van de klas. Een apart figuur, dat zie je meteen aan hem. Iele man, ronde bril, kalend. Bij zijn eerste bezoek probeerde hij met zijn handen de schuifdeuren open te trekken. Mam is hem gaan uitleggen dat daar knoppen voor zijn. In overleg met school hebben we afgesproken een aantal vakken te doen terwijl ik in het ziekenhuis lig. Ben komt me daarbij helpen.

Starry sky

September 2001

Dr. McK komt langs. Ik begrijp meteen dat er iets aan de hand moet zijn voor zo’n hooggeëerd bezoek. Hij heeft goed nieuws:

Hij heeft de eerste (gelukte) punctie nog een keer goed bekeken. Het biopt is schoon maar er zijn gaten in te zien in de vorm van een “ starry sky” . Hieruit kan geconcludeerd worden dat de Burkitt al in het beenmerg zat vóór de eerste chemo, maar door de chemo is weggeslagen. Daardoor mag aangenomen worden dat de gezeefde stamcellen tòch schoon zijn. Deze kunnen eventueel dus toch ingezet worden.

Een geluk bij een ongeluk noemt Dr. McK het. Zie je wel mam, ik los het zelf wel op!! Een glimlach op mijn gezicht.

WK-Trauma

Augustus 2001

58 Kilo weeg ik nog en dat heb ik grotendeels te danken aan al het eten dat mam aansleept. Zakken paprika chips en weet ik veel wat nog meer brengt ze mee. Vanaf vandaag verkeer ik officieel in de dip. Daar gaan we weer.

Nederland speelt vandaag tegen Ierland. Ze moeten winnen om zich te kwalificeren voor het WK in 2002. Nach en Tjerk komen een half uur voor de wedstrijd bij me zitten. We hebben alledrie een zak paprika chips en gespannen kijken we naar de tv. We hebben boxen op de koptelefoon ingang geplaatst, zodat we gewoon kunnen luisteren.

Het is stil op de afdeling, alsof iedereen met de wedstrijd bezig is. Opeens zie ik twee gedaantes aan mijn linkerkant. Vanwege mijn concentratie op het beeldscherm kijk ik eigenlijk niet eens wie eraan komt. Het zullen wel zusters zijn. Als ik toch naar links kijk, staan Renee en Judith naast me. Twee klasgenootjes die ik al vanaf de basisschool ken.

Wat een slechte timing! Bram en vooral Dirk kijken verbaasd, alsof de wereld geen logica meer heeft. Daarna kijken ze mij aan. Ik kan hen moeilijk wegsturen, ze komen speciaal voor mij naar het ziekenhuis! Als de vraag valt

“Oh, is er voetbal op tv?”

kan ik mijn verbazing bijna niet meer voor me houden.

Nach en Tjerk besluiten de wedstrijd door te kijken en de twee dames min of meer te negeren. Ik voel me er ongemakkelijk bij, wil graag de wedstrijd in alle rust kijken, maar ook iets van aandacht aan Judith en Renee besteden. Ze lijken niet te begrijpen dat dit niet het beste moment was voor een bezoekje.

Vóór het einde van de wedstrijd zijn ze weer weg. Ze hadden volgens mij wel door dat het niet echt uitkwam. Ik voel me schuldig vanwege mijn gebrekkige aandacht. Nederland verliest met 1-0 van Ierland. Lekker Louis! Weg WK, weg misschien wel mijn laatste kans om Wereldkampioen te zijn. Een zwarte dag in de Nederlandse voetbalgeschiedenis.

Als de wereld wat meer schaakte

Augustus 2001

Bouk en Iet blijken niet geschikt te zijn als donor. Mam is er kapot van, Bouk en Iet lijken zich bijna schuldig te voelen. Ergens had ik het wel verwacht. Nu gaan mam en pap maandag bloedprikken. Eerlijk gezegd verwacht ik daar ook niet zo veel van.

Mam is overstuur. Elk lichtpuntje blijkt telkens een dode ster te zijn. Ik vertel haar dat ik het zelf wel klaar. Ze lijkt niet te begrijpen dat ik er zo nuchter onder kan zijn. Ik beloof haar dat ik het zelf oplos. Ik vertrouw nog steeds op mezelf, op dit lichaam.

Met pap speel ik een potje schaak. Via het bord verzoen ik me met hem. Ik win steeds meer! Schaken, nuance en rust. Als de wereld wat meer schaakte; dat zou al het verschil maken.

Twee duiven

Mijn handen doen pijn, mijn hele huid is gevoelig. De arts die mijn handen bekijkt, zegt dat zij de chemoringen op mijn nagels kan zien. Ik bekijk ze goed en inderdaad, er lopen twee witte ringen over mijn nagels.

Laatste chemodag vandaag. Het infuus begeeft het voor de zoveelste keer. Ik hou geen aderen meer over. Ze zinken mijn lichaam in. Een vreedzaam protest tegen de chemo. Allen onder de zon, aders! Lijden voor een goed doel.

Van de douche (die tussen de twee sluizen  in zit) naar het bed lijkt wel een zware bergbeklimming. Het enige positieve aan deze kamer is het uitzicht. In de boom zitten twee duiven. Deze boom, verstopt tussen hoge gebouwen, hebben twee duiven voor hun liefdesnestje uitgekozen. Dat geeft hoop! Als zij hier gelukkig kunnen zijn, moet dat mij ook lukken! Mam en ik kijken elke dag even hoe het met hen gaat.

Twee duiven

Mam wil met me over pap en de scheiding praten. Ik ben boos op hem en heb dat duidelijk laten merken in de keren dat hij in de middag bij me zat, door voornamelijk niets te zeggen en zijn vragen heel kortaf te beantwoorden. Mam vraagt waarom ik boos op hem ben.

Ik ben boos op pap omdat ik het niet begrijp. Waarom moet hij nu al uit huis? Waarom niet nog even wachten, want iedereen heeft elkaar nu nodig. Waarom zit hij nu wel opeens in de middag aan mijn bed en eerst niet? Daarnaast is het steeds mam die me uitlegt wat er gaat gebeuren.Pap heeft me in al deze tijd weinig verteld wat er aan de hand is. Heb ik dan geen uitleg nodig van hem? Ik geef om pap, maar zie alleen mam lijden. Dat doet me pijn.

Mam vertelt me dat boosheid niets helpt, het maakt alleen maar dingen stuk.Ze heeft gelijk besef ik en ik besluit me opener op te stellen naar pap toe. ‘s Middags als pap langs komt praten we erover. Sorry pap, ik heb je gewoon nodig!

De diëtiste komt ook nog langs om te praten over wat er mogelijk is. Maar in plaats van een open gesprek komt er een preek over gezond eten, conditie en over de dip. Wat een zuur mens, wat een k…ziekenhuis.