Life +1

Zacht, het mag allemaal wel wat zachter.

Het weer, de trein, normale dingen

Vorig jaar rond deze tijd zat ik in Italië. Rondom de inmiddels witte toppen van de Alpen. Op zo’n 100 kilometer. Het kan meer geweest zijn. Het weer was daar overigens altijd wel goed: Het bergen zorgden ervoor dat het 1 keer in de 10 dagen regende, maar de overige dagen was de hemel blauw. Of is de hemel blauw, want dat zal nog steeds wel zo zijn. Wat blijkt: kou is niet zo belangrijk. In ieder geval niet voor mij. De horizon in zicht, veel belangrijker. Het reliëf van de bergen als perspectief en het besef, het duidelijke besef dat er iets veel groters aanwezig is.

Hoe anders is dat hier, waar het altijd grijs en grauw lijkt te zijn en die blauwe hemel ver weg. Hier moeten we het dus van iets anders hebben, of grijs moet je lievelingskleur zijn (bij mijn zus is dat zo bijvoorbeeld). Goed, je moet er een beetje alert op zijn, maar het is er wel. Het station is een plek waar veel dingen gebeuren. Ik weet dat, want tegenwoordig moet ik 2 dagen in de week naar Enschede om te werken bij het Saxion, de hogeschool aldaar. Terwijl 3 rennende chinezen in pak met koffer naar hun trein sprinten lijkt het station te veranderen in een dierentuin. Een dierentuin waar allerlei de ochtendroker, de gehaaste, de slapende, de ik-wil-absoluut-alleen-zitter, allemaal hun eigen plekje hebben. Geen idee overigens waar ik hoor. Volgende week ga ik met de auto. Dat vind ik best wel jammer.

tovernarij

Mijn complimenten

Alweer een drietal weken geleden hadden we op een druilerige vrijdag onze maandelijks ‘pkp dag’. De stichting waar ik (onder andere) voor werk probeert jonge projectmanagers op te leiden en een brug te slaan tussen onderwijs en het bedrijfsleven op het gebied van projectmanagement. Het liefste met een idealistische inslag en een gezonde dosis filosofie erbij. ProjectKomPassie heeft daarom (onder andere) 1 keer in de maand een ‘PKP dag’.

Op deze dag verzamelen we ergens in het land om een bepaal onderwerp te bespreken. Deze keer feedback geven en hoe goed we daar in zijn, of niet zijn eigenlijk. Het leuke aan deze sessie, gedoceerd door Hanny Kusters, vond ik het uitgebreide stuk over complimenten ontvangen. Haar statement komt erop neer dat we niet goed zijn in complimenten ontvangen. ze noemde wat voorbeelden van het voorzichtig ontwijken ervan:

meteen teruggeven (wat ben je goed in dansen; Dank je, jij kan het ook erg goed).

Ontkennen (wat ben je goed in aardappels koken; Ach wel nee, doe niet zo gek).

De andere manieren ben ik even vergeten, maar ik zal ze vast gebruiken. Net zoals die hierboven eigenlijk, die gebruik ik ook vaak. Dat was het eerste wat ik besefte.

Waarom ik dat doe geen idee overigens. Waarom jullie het doen net zo min. Misschien te veel positieve aandacht? Misschien vinden we onszelf niet waardig genoeg?

Het betoog van Hanny eindigde met de conclusie dat we meer als kinderen, met een net uitgepakt cadeau voor sinterklaas, moeten omgaan met complimenten. Een compliment als een cadeau om uit te pakken. Dan heb je geen tijd om te reageren of om het weg te wuiven. Dan geniet je, van het cadeau van die ander.

http://www.projectkompassie.nl/

projectkompassie

Theory Of Constraints

Afgelopen vrijdag was een bijzondere dag. Niet in de laatste plaats omdat we naar Drachten moesten. Het dorp waar ik niet gedacht had ooit te komen (men vindt het een stad, maar die rechten hebben ze nooit gekregen) was het toneel van de november Projectkompassie-dag oftewel ‘pkp-dag’. De 184 km was absoluut de moeite waard, want het onderwerp van de dag was ‘Theory of Constraints’. Dat was in ieder geval het bericht wat we van te voren mee kregen.

Om half 11 (schappelijke tijd) begonnen we aan het onderwerp in het ziekenhuis van Drachten, waar de theorie momenteel geïmplementeerd wordt.

De theorie komt kort gezegd hier op neer:

You’re just as strong as your critical chain

Wikipedia legt het als volgt uit:

De Theory of constraints is gebaseerd op het idee dat er minimaal één beperkend proces is in het verkrijgen van winst. Wat er dus gedaan moet worden, aangenomen dat het doel vast staat (bijvoorbeeld: geld verdienen, nu en in de toekomst) zijn de vijf stappen:

  1. Het identificeren van de beperkende factor (mensen, beleid of machines die zorgen dat er niet meer van het doel behaald kan worden)
  2. Beslissen hoe het beperkende proces gebruikt wordt (zorgen dat het beperkende proces geen tijd verspilt met het doen van dingen die het niet moet doen)
  3. Zorgen dat alle processen aangepast worden aan het beperkende proces (maak alle andere processen ondergeschikt aan de beperking en stel ze zo op dat de beperkende factor optimaal gebruikt wordt)
  4. Het beperkende proces uitbreiden (als het kan en nodig is, het permanent vergroten van de capaciteit)
  5. Als, als resultaat van deze stappen, de bottleneck verplaatst is, begin dan opnieuw bij stap 1. Laat inertie (traagheid) niet de beperking worden.

Te begrijpen was het wel, maar het beeld kwam pas écht na het spelen van de dicegame:

We werden in 4 rijen van 7 personen gezet. Elke persoon vertegenwoordigde een afdeling en elke afdeling had 4 fiches voor zich liggen die de patiënten symboliseerden. Elke afdeling had een dobbelsteen, waarbij het aantal ogen stond voor de hoeveelheid patiënten die door mochten naar de volgende afdeling. Belangrijk daarbij dat je de patiënten van je eigen afdeling doorgeeft voordat je patiënten ontvangt van de afdeling achter je. Dat ziet er schematisch zo uit:

Afdeling opname –> afdeling –> afdeling –> afdeling –> afdeling –> afdeling–> Transferafdeling.

Als je dan gaat dobbelen en je simuleert 20 dagen, verwacht je dat je systeempje er 3,5 (gemiddelde dobbeluitkomst) x 20 = 70 patiënten weet uit te persen. Dat was precies wat we gingen testen. Van de 4 groepen haalde 1 er 54 uit het systeem, 2 haalden er 52 uit en wijzelf 49. Nog erger: inmiddels zaten er rond de 75 patiënten in het systeem. Kennelijk omdat je allemaal andere cijfers gooit treedt er vertraging op in het systeem.

In ronde 2 kregen bepaalde afdelingen verbeteringen. Mijn afdeling ging op cursus en die van mijn buurman kreeg nieuwe computers. Kortom we kregen allemaal een kaart met het getal 2, 3 of 4 erop. Dit getal mochten we in ronde 2 bij het aantal ogen op tellen. Er was echter 1 afdeling die geen kaart kreeg: in een echt bedrijf kun je ook niet in alle afdelingen investeren. We gingen opnieuw gooien, met zoveel geïnvesteerd verwachtten we betere resultaten. Dit was ook het geval, we haalden allemaal rond de 70 patiënten na 20 dagen. Er zaten er echter net zoveel in het systeem, bij ons zelf 129. Patiënten moesten hierdoor soms wel 20 dagen wachten om op de helft te komen (of wat te denken van je vergunning waar een simpele toestemming voor gegeven moet worden).

In ronde 3 gingen we TOC toepassen: de afdeling met de laagste capaciteit (die zonder kaart) ging de instroom van het aantal patiënten bepalen. Alles wat deze afdeling gooide met de dobbelsteen, liet de opnameafdeling zijn afdeling op komen. Niet meer en niet minder. Opnieuw gooien en na 20 dagen bleken er rond de 80 patiënten het systeem door te komen. Waar vooral iets bereikt werd waren het aantal patiënten in het systeem: dat waren er nog maar 29 bij ons. Dat betekende ook dat een patiënt niet langer dan 10, 11 dagen in het ziekenhuis hoefde te wachten om van afdeling naar afdeling te komen! Ik merkte deze laatste ronde vooral ontspanning: ik had elke keer niet meer dan 4 of 5 fiches om te managen.

Dit is het mooie van TOC, maar ook meteen het moeilijkste. Ik gooide soms 6 en mocht er nog 2 bij op tellen. Van de 8 patiënten die ik had kunnen doorsturen, had ik er maar 2, dus draaide ik af en toe een overcapaciteit van 6! Dat voelde wel als een verspilling. Managers gaan  in zo’n situatie snijden op de bezetting, maar volgens Gijs Andrea (TOC’er) is dat wat je vervolgens juist niet moet doen (zie de 5 focussing steps).

Dit principe kun je toepassen op eigenlijk alles, maar ik merk vooral dat het voor mezelf handig kan zijn. Ik weet dat het verband niet helemaal eerlijk is maar ik besef dat de omlooptijd van projecten toeneemt, naarmate ik er meer doe, ik besef wat beter dat de oplossing voor een te drukke agenda niet ligt in harder werken en mijn werktijden uitbreiden of nog strakker plannen, maar dat je misschien beter kunt regulieren welke taken je wel en niet meer aanneemt en focust op het afronden van de langlopers!

Thanksgiving

Vorige week donderdag was het Thanksgiving in Amerika. Southpark maakte me de weken ervoor al helder dat direct aansluitend daarop ‘Black Friday’ is. Vooral niet racistisch bedoeld staat deze dag voor de grootste ‘shopping day’ in Amerika. Hier zie je hoe zo’n dag er aan toe gaat:

Een aardig contrast met Thanksgiving zelf, waar stil gestaan wordt bij waar men dankbaar voor is. Vorig jaar kwam ik in aanraking met het feest. In Italië leefde ik samen met 2 Amerikanen. Van die typische, die in oktober al kei-hard kerstmuziek hadden opstaan in de auto. De moeite en energie die ze in het Thanksgiving diner stopten is me een jaar lang bijgebleven en daarmee ook mijn dankbaarheid voor de maaltijd die ik toen kreeg.

Als ik zie met hoeveel aandacht ik soms een paar ham-kaas-croissanten uit de Appie-Heijn naar binnen werk, schrik ik me rot. Met een beetje pech gooi ik de helft ook nog weg. Er lijkt een duidelijk correlatie te zitten in het genot van een maaltijd met de aandacht die je erin stopt.

Ik las laatst dat een snelle, vette hap leidt tot meer depressie.

http://gezondheid.excite.nl/meer-kans-op-depressie-door-eten-transvet-N6137.html

Een beetje ‘Kip en ei’ verhaal, wat kwam eerder, de depressie of het vette eten.

Anyway, afgelopen zondag heb ik met mijn familie ‘Thanksnicolaas’ gevierd, om het toch nog een Nederlands randje te geven. Ik heb een kalkoen gekocht bij slagerij ‘Wim Coenen’ http://www.scharrelvlees.nl/ en brood gehaald bij ‘Bakkerij Holland’ http://www.bakkerij-holland.nl/. Op zondag, want dan zijn ze tegenwoordig open in de ochtend, in het kader van de 24 uurs-economie. Samen met familie hebben we de tijd genomen om een mooie, dankbare dag ervan te maken.

Image

Aandacht, aandacht, aandacht voor het eten. Ik hoop dat ik het kan onthouden.

Society 3.0

Op mijn Linkedin staat een samenvatting van mijn ‘wereld’ visie met betrekking tot werk:

Ik zie een wereld voor me, waarin we op verschillende manieren samenwerken, in verschillende samenstellingen. We werken als zelfstandigen, in tijdelijke organisaties, die bestaan zolang het project relevant is. Op deze manier ontmoeten we constant nieuwe mensen en leren we constant bij. Belangrijker nog, we leren ons aan te passen.

deze tekst heb ik natuurlijk volledig zelf verzonnen.. Ok, een beetje dan. Ok, misschien wel bijna geheel gekopieerd. Soms loop je tegen teksten aan die volledig beschrijven hoe je over onderwerpen denkt. De visie hierboven geeft aardig weer hoe we bij ProjectKomPassie de toekomst zien en proberen te creëren. Deze tekst kwam ik tegen in het boek Society 3.0 waar ik op gewezen werd via maatjes van YouBeDo. Soms kom je een boek tegen waar alles je aan aanspreekt. Werk is niet als

werk (het; o)1 het werken; arbeid: aan het werk gaan; te werk stellen werk geven 2 moeite, inspanning: werk van iets maken (veel) moeite voor iets doen

maar meer als

Het toevoegen van waarde

Lekker licht!

Society 3.0 praat over een ander waardesysteem in onze samenleving met behulp van sociale media en het internet en daarin mogen we allemaal ‘mee-maken’.  Laat dat nou lekker passen in de Participatiesamenleving

Projectlijder: ‘iemand die van zijn hele leven een project maakt’; check;

Beauty of water

Begin januari begon de verhuizing. Na een maand voorbereiden en schoonmaken konden mijn vriendin en ik het nieuwe huis in. Nou ja, het nieuwe…; laten we zeggen het nieuwe oude huis. Het nieuwe oude huis was namelijk 40 jaar lang van een stel geweest. Deze mensen waren weer de ouders van een vriend van mijn vader, en mon ami moest het huis nú kwijt. Het stond namelijk al even leeg en dat was voor niemand leuk. Voor hem niet, voor de buren niet en het was ook niet wat het huis verdiende. Het huis, ons huis nu, heeft namelijk karakter. Dat karakter was door al het stof, de liters teer en de nicotine op de muren niet meer zo goed te zien. Inmiddels zijn er dozijnen vrienden langs geweest om dat karakter weer terug te brengen. Zo zorgt het nieuwe oude huisje voor een hoop dankbaarheid.

Sinds zaterdag is mijn dankbaarheid voor schoon water ook enorm. Ik besef me dat ik me niet genoeg besef hoe waardevol dat is. Van mijn vader kreeg ik namelijk een wasbak die hij over had en die een stuk mooier en moderner was dan de oude wasbak in de nieuwe logeerkamer. Het blijkt al met al nog niet zo makkelijk om oude koperen leidingen te vervangen, kwam ik achter. Na een slordige 6 uur proberen om de nieuwe wasbak aan te sluiten op de oude leidingen besloot ik om de handdoek in de ring te gooien. Of in ieder geval in de hoek waar de afvoer op uitkwam, die wilde namelijk niet ophouden met lekken.

Zaterdag, zondag, maandag, dinsdag en woensdag hebben we niet kunnen douchen, afwassen, naar de wc gaan, drinken, de cavia’s te drinken geven, plantjes water geven, in bad gaan en tanden poetsen met ons eigen water. Nu de loodgieter langs is geweest stink ik weer wat minder en spoken twee dingen continu door mijn hoofd:

1. Zelf niet meer loodgieten.

2. Wat een voorrecht om schoon water te hebben.

Procesbegeleiding: de stoïcijn

ophandengedragen

Het begeleiden van processen klinkt koud en weinig mensgericht. Als procesbegeleiding nodig is, zit de organisatie vaak al in een fase waarin emoties hoog op lopen of opgelopen zijn. Meestal, terwijl er ook nog intensief samen gewerkt moet worden. Elke akkefietje en elke fout ligt onder een vergrootglas.

Dit kan zich afspelen tussen personen, afdelingen, organisaties, landen en vast nog een rits aan andere partijen (huwelijken..). Deelnemende leden voelen zich verbonden met de eigen partij en zullen alles in en vanuit dit licht benaderen. Als partijen samen tot een product moeten komen levert dit echter onwerkbare situaties op.

Op dat moment kan het handig zijn om een koud, emotieloos persoon aan te stellen die de focus weer terug kan brengen naar de doelstelling. De aandacht is namelijk komen te liggen op zaken die altijd en overal zullen plaats vinden: fouten, menselijke fouten. De aandacht van de deelnemende partijen mag dus weer terug naar het eindproduct.

Terwijl de begeleidende persoon (koud, emotieloos) de deelnemende partijen weer de juiste focus probeert bij te brengen, is hij of zij stiekem ook bezig om aandacht te geven aan de relatie tussen, en de houding van, de deelnemende partijen. Waar de deelnemende partijen niet naar elkaar meer konden luisteren doet de koude procesbegeleider dat wel. Op deze manier vangt hij of zij vanaf het moment dat hij of zij aan de slag gaat de frustraties op. Hierdoor ontstaat ruimte voor de deelnemende partijen.

Na een aan te voelen periode kan de koude procesbegeleider zich gaan focussen op een houding van de deelnemende partijen, waarin co-creatie mogelijk wordt. Allemaal onder het mom van het koude, emotieloze eindresultaat.

Het voordeel hiervan is dat niemand langer persoonlijk aangevallen wordt: Niet langer wordt tegen iets of iemand gewerkt, maar wordt er voor het einddoel gewerkt, door iedereen en dus met elkaar.

Terwijl de procesbegeleider (dan toch niet zo heel koud) bezig is alle partijen met de neus dezelfde kant op te krijgen maakt hij of zij ook een analyse van het proces. Vaak zit daar onnodige ruis in, gecreëerd door een gebrek aan behoefte-uiting van de deelnemende partijen.

De analyse van het proces is vaak het makkelijkste gedeelte, het rapporteren ervan veel moeilijker en het implementeren van de daaropvolgende ‘verbeteringen’ vaak schier onmogelijk. Maar ja, daar heeft de koude, emotieloze procesbegeleider lak aan, want uiteindelijk is hij of zij een stoïcijn, die doet wat er moet gebeuren.

Management &Leiderschap

In de auto op kruistocht naar Enschede staat vaak Radio 1 op. Je moet ergens je Jan-Doorsnee-wijsheid vandaan halen zeg maar. Het leuke van Radio 1 is de vertegenwoordiging van de typische, Nederlandse, kritische geest waar ik me ook steeds vaker schuldig aan maak. Nu ook weer trouwens, maar dat terzijde.

Vandaag werd de populariteit van Mark Rutte aangesneden. Die schijnt bedroevend laag te zijn. De ‘hoi, hoe is het met je?’ aardigheid van de MP ‘just doesn’t cut it anymore’. Waar dat precies aan ligt:

Mark Rutte is teveel manager en te weinig leider

Of Mark daar in het Nederlandse poldermodel echt veel aan kan doen is natuurlijk de vraag, maar het deed me even glimlachen. Management wordt vaak gelijk getrokken met leiderschap. Volgens Kotter is dat niet zo:

Management helpt bedrijven om producten te produceren en diensten te verlenen zoals afgesproken met de opdrachtgever

Leiders nemen een organisatie mee in de toekomst, vinden nieuwe mogelijkheden. Leiderschap gaat over visie, empoweren, maar vooral over verandering. Leiderschap gaat over gedrag.

Belangrijke toevoeging hierbij: Leiders kunnen op elk niveau in de organisatie zitten!

Management is heel erg moeilijk. Je moet constant kunnen organiseren, plannen, budgetteren, structureren en beheersen. Sturen op resultaten en vooral geen fouten maken. Management is stiekem dus ook niet heel spannend en vraagt vaak van iemand dat hij/zij zijn/haar taken boven zijn/haar persoonlijkheid zet.

Leiderschap is creatief, gericht op kansen, zit vol met eigenheid en kwetsbaarheid.

De 1 kan niet zonder de ander: er zijn altijd mensen nodig die de organisatie kunnen organiseren en structureren en er zijn altijd mensen nodig die iedereen kan meenemen de toekomst in.

Misschien moeten we maar naar 2 minister-presidenten toe. 1 om te leiden en 1 om te managen.

Dag Wubbo

In een zondags tempo liep ik zondag door het fitness centrum(metje). Met een zonnetje op de achtergrond ging het in een sukkeldrafje van apparaat naar apparaat. Plotseling het reclame-nieuws scherm midden in de zaal me af:

“Oud astronaut Wubbo Ockels (68) overleden”

Met Wubbo’s eindige strijd tegen kanker zijn we een  inspirerend en mooi mens kwijt. Hij was namelijk niet alleen de eerste Hollander in de ruimte, maar hij zette zich in voor een duurzame mensheid. Tijdens zijn ruimtevlucht had hij namelijk gezien hoe ‘levensvijandig’ het heelal was en hoe broos de bescherming wad die de aarde ons biedt. Hij was ervan overtuigd dat we slimmer met energie, slimmer met de aarde en slimmer met elkaar kunnen omgaan:

“Laten we ‘het menselijke tijdperk’ begroeten. Laten we stoppen met de vernietiging van de aarde, van de mensheid; van ons”. We zijn allemaal astronauten van het Ruimteschip Aarde’.

Hier zie je Wubbo innoverend en ‘outer-space’ praten, Wubbo kende wat dat betreft wat meer invalshoeken dan de meeste mensen. Hij was simpelweg een slimme vent.

In het afscheidsitem van SBS ‘Hart van Nederland’ (ik kijk het niet vaak) viel me op waarom Wubbo dan ook nog eens op de 75e plaats van ‘grootste Nederlander’ eindigde.

Niet alleen was hij slim, creatief en had hij oog voor duurzaamheid, hij kon ook nog eens zo open en gelukkig zijn als een klein kind.

http://www.kijk.nl/video/5kAUcgmxvbEQ

Links-rechts; meer is niet altijd beter

DSC_0102

Vrijdag was het aan de enthousiaste lichting nieuwe studenten om kennis te maken met ons Honours Programme ‘natural leadership’. Enthousiast, omdat je er 2 uur reizen voor over moest hebben.

Voor degene die het aandurfden stond een speelse ontmoeting met Projectkompassie, projectmanagement en leiderschap te wachten. Op een boerderij in Groenenkamp hadden de studenten die al wat langer bij PKP zitten een dag opgezet met een aantal spellen waar iedereen kennis kon maken met elkaar.

Ik mocht zelf het spel ‘links-rechts’ begeleiden waarbij ik zelf na een kwartier al de eerste pleister nodig had. Het spel gaat, zoals je kunt zien, op de foto hierboven in goed kameraadschap. Je wordt namelijk met de benen aan elkaar vastgebonden met ducktape. Je moet het dus meteen goed kunnen vinden met je buurman!

Vervolgens mag je met zijn 12-en op een rij een hindernisbaan aflopen: slalommen, hordes over, hoepel door. Allemaal in goed overleg. Althans.. Zo werkt het vaak niet. Eerst is er goed overleg, maar als het plan niet blijkt te werken is het toch al snel ieder voor zich.

Na 1 keer de hindernisbaan gedaan te hebben werd het 12-tal in 2 6-tallen gesplitst en kreeg iedereen de tijd om een nieuwe tactiek te verzinnen, hier en daar vergezeld door een tip van spellen koning Daan Jegen.

Nu, in ronde 2, ging het aanzienlijk beter en was de samenwerking een stuk sterker. Ervaring telt enorm in zulke spellen.

Wat voor mij 3 belangrijke leerpunten waren:

  • Niet met messen klooien
  • Neem de tijd om leerpunten door te nemen
  • Je kunt met teveel mensen in een team zitten

Waardevol om te beseffen in spellen, maar zeker ook in projecten en projectmanagement. Meer is niet altijd beter!

DSC_0111

Blijf bewegen

In het dorpje ten Noorden van Turijn (de magische stad), waar ik een tijd gewoond heb, in het noorden van Italië leefden ze volgens een belangrijke regel: Blijf bewegen, sta niet stil.

Ze bedoelden daarmee dat het beter was om er achter te komen dat een keuze niet de juiste was, dan geen keuze maken.

Anders gezegd: op een T-splitsing aangekomen weet je pas of je de juiste kant hebt gekozen als je links of rechts bent gegaan; Blijf je twijfelen en staan, dan zul je er niet achter komen.

Career-Crossroads

Mijn nieuwe visitekaartjes van ProjectKomPassie zijn binnen. Daar staat op de achterkant:

You win some, you learn some

Ok, eerlijk is eerlijk, het idee om een quote op visitekaartjes te zetten heb ik ordinair gejat van mijn maatjes bij ProjectYou, maar ze zullen het me vergeven.

Terug naar de quote: Iedereen onder de 30 (40? 50?) zou dit in zijn/haar achterhoofd moeten hebben als hij of zij zware uitdagingen voor zich krijgt. Het brengt namelijk meer synergie aan tussen onze houding en de externe omgeving.

Uiteindelijk zijn we op zoek naar ervaringen, soms win je en soms leer je alleen maar wat.

Mijn visitekaartjes hadden overigens een spelfout erin zitten. Meteen geleerd dat ik meer aandacht moet hebben voor definitieve versies.

winsomlearnsome

‘Perfect is the enemy of good’

Belbin

Met mijn maatjes ben ik bezig om een gruwelijk festival te organiseren in Nijmegen. Ik kan hier helaas nog maar weinig over kwijt: Het concept is radicaal, vernieuwend en cool. Het zou echter simpelweg te vroeg zijn om al over de inhoud te beginnen.

Afgelopen week kwamen we bij elkaar met iemand uit de evenementen-marketing-wereld uit Amsterdam. Deze meid zat zo vol met energie, dat ik er nu nog steeds van bij moeten komen. Naast dat ze een bak aan waardevolle adviezen gratis weg gaf, gaf ze me nog een waardevolle les:

Je moet je team goed inrichten qua rollen. Natuurlijk heb ik tijdens mijn studie ook het Belbin model geleerd. Ik word er nog steeds mee geconfronteerd als ik met mijn collega’s en vrienden van ProjectKomPassie filosofeer. Maar afgelopen week besefte ik voor het eerst het absolute nut van een bewuste vorming van een team naar deze rollen.

Deze dame bracht ons op deze avond een stuk creativiteit en gedrevenheid die bij de meeste van ons niet van natura aanwezig is. Denkkracht, daadkracht en gevoel is aanwezig, maar de wilskracht kwam van haar. Op dit punt zijn we in 1 avond mijlen verder gekomen.

Het verbaast me hoe weinig ik een indeling naar deze rollen tegenkom in de praktijk bij teamvorming. Het kan namelijk het verschil betekenen tussen een stroeve samenwerking en een flow.

Binnenkort trouwens meer over dat festival;)

Zuid-Europa

Om ons heen zien we de effecten van klimaatverandering. In de klimaat scenario’s van de KNMI kunnen we terug lezen dat naast meer extreme buien, het ook warmer aan het worden is. In Nederland gaat dit ook nog eens sneller dan in andere landen.

Ik ben sinds dinsdag terug uit Portugal waar ik met wat maatjes een ruime week verbleef. Hier heb ik aan den lijve ondervonden wat de gevolgen van warm weer zijn voor de lokale bevolking.

Ik ben bang dat wij er ook niet lang meer om heen zullen kunnen. Met veel pijn in mijn hart ben ik ervan overtuigd dat het beter is om ons vast in te stellen op dezelfde omstandigheden en leefgewoonten als de zuid-Europeanen.

Portobeach

We zullen pas laat naar bed gaan en ook laat opstaan, we zullen in de middag siësta moeten houden, we zullen middags moeten dineren (een uur of 2 en met wijn erbij), we zullen in de avond lang en laat moeten eten (helaas met vrienden en familie), we zullen meer tijd moeten besteden aan de geneugten van het leven, we zullen ons minder druk moeten maken om van alles en nog wat omdat het zo warm is, we zullen minder vaak op tijd komen.

Gelukkig zal, omdat we ons niet zo druk meer maken, onze economie er ernstig onder lijden, zodat we ons weer ergens druk over kunnen maken.

Een slecht ge-oliede machine met relaxte mensen, dat krijgen we. Wat een vervelende toekomst om naar uit te kijken..

Natural Leadership & Projectmanagement

Met ProjectKomPassie bieden we het Honoursprogramma ‘Natural Leadership’ aan voor (vooralsnog) HBO studenten. In het 2e jaar kunnen ze kiezen voor een extra uitdaging naast hun studie.

Met ‘Natural Leadership’ gaan we in op onderwerpen die niet of nauwelijks terug te vinden zijn in de schoolbanken. Zo zijn we onder andere bezig met het ontdekken van passie, maar ook met de vraag ‘Hoe kan ik me zowel als mens en als werknemer duurzaam gedragen in een organisatie’.

Even belangrijk zijn de concrete projecten die de studenten voor ons of een van onze partners uitvoeren. Ik heb het in mijn eigen studie altijd zeer raar gevonden dat ik een kledingmerk naar Duitsland mocht exporteren en daarvoor nep-cijfers kreeg. Ik kan mijn tijd toch wel beter besteden dan aan een fictief project?

We geven studenten dus ‘real-life projects’ met echte doelstellingen en echte emotie. Daarvoor gebruiken we Prince2 waarvan ze de foundation aangereikt krijgen. Inmiddels trainen we ook op IPMA. Hieronder zie je een korte uitleg van een van onze studenten en onze (inmiddels bevallen) spin-in-het-web, Linda Custers.

Het mooie van ProjectKomPassie vind ik (en hopelijk ook andere mensen) dat het na het 3 jaar durende Honoursprogramma niet eindigt. Mochten onze inmiddels ex-studenten verder willen  en ze zijn voldoende gegroeid, dan kunnen ze zich aansluiten bij onze traineeship.

Elk jaar begint er een nieuwe lichting in september die we een 2 jarig programma geven in Projectmanagement, persoonlijk leiderschap en ondernemerschap. Ze gaan daarin op een verdiepende en verbredende manier verder met projectmanagement.

Daarnaast gaan ze aan de slag bij externe opdrachtgevers. In onze ogen een win-win situatie:

Onze jonge professional krijgt praktijkervaring in projectmanagement op verschillende plaatsen en de opdrachtgever krijgt een professional die een gedegen gereedschapskist aan kennis, kunde en vaardigheden heeft en die zich ook nog eens doorontwikkeld terwijl hij aan het werk is.

In totaal kunnen ze zich 5 jaar lang samen met ons ontwikkelen, in de gehele 5 jaar krijgen ze namelijk een talentcoördinator/doorgewinterde professional die ze kan coachen in hun uitdagingen en ontwikkeling.

Op deze manier kunnen we opdrachtgevers al in een vroeg stadium een enorme toegevoegde waarde bieden voor een schappelijk bedrag.

Voor onze lichting van september zijn we nog op zoek naar opdrachtgevers die projecten gemanaged willen zien, ondersteuning zoeken voor hun projectmanagers of meer borging op het project willen. Kunnen we onze waarde toevoegen aan uw organisatie? Neem dan gerust contact met me op!

‘Opperhoofd Roman Nose van de Cheyenne-indianen en zijn volk geloofde dat hij onsterfelijk was, en hij en zijn volk hadden elke dag van zijn leven gelijk, op 1 na.’

Leugens, Leugens overal

Voor de zomer werkte ik met ProjectKomPassie voor een instelling, waar ik 2 afdelingen begeleidde omdat ze het, zacht gezegd, niet met elkaar konden vinden. Alhoewel ze van elkaar afhankelijk zijn, konden ze er niet meer uit.

Wat ik me tijdens de begeleiding realiseerde is dat je toch voornamelijk halve waarheden en hele leugens te horen krijgt.

Mensen liegen. Allemaal. Ik ook, jij ook. Is het iets waar we bang van moeten worden? Weet ik niet, ik denk het niet. We kunnen allemaal bedenken dat het handiger is om een oprechte mening wat bij te draaien of af te zwakken als de ander er gelukkiger van wordt.

Wat is precies een leugen?

Een leugen is een bewering waarvan de spreker (of schrijver) weet dat die in strijd is met de waarheid, maar dat zijn toehoorder (of lezer) niet laat weten.

Hier zijn wat (schrikbarende) feiten over leugens:

  • Het is onderzocht dat in een relatie (niet getrouwd) in 1 op de 3 interacties gelogen wordt. Bij getrouwde stellen wordt dit 1 op 10. Een goede reden om te trouwen dus.
  • 50% van de leugens die we vertellen zijn om onszelf een voordeel te geven.
  • Extroverte mensen liegen gemakkelijker dan introverte personen.
  • Mannen liegen om mannelijker te lijken, vrouwen liegen om andermans gevoelens te beschermen.

De kans dat iemand liegt neemt toe als de belangen voor partijen toenemen. In mijn voorbeeld waren de gemoederen hoog opgelopen en lag werkelijk alles onder een vergrootglas. Wees dan maar eens eerlijk over je acties en daden.

Wat dan weer het leuke van leugens is, is dat ze niet te verstoppen zijn. Hoe hard we ook proberen, leugens sijpelen door in je houding, woorden, gebaren en gezichtsuitdrukkingen.

Een getraind persoon kan dus dwars door je heen kijken. Ik helaas (of gelukkig) niet. Vraag maar aan mijn vriendin.

Ik moest veel onderhandelen en overleggen met beide partijen en dat gaat niet altijd even soepel met voornamelijk boze en emotioneel ontzette mensen. Voor mensen die veel moeten onderhandelen (verkopers, inkopers, managers, wie niet eigenlijk?) zijn er gelukkig wel tactieken om sterk te onderhandelen:

  • scheid mensen van de problemen
  • richt je niet op iemand zijn positie
  • vindt een gezamenlijk doel
  • zorg voor objectieve criteria om doelen te bereiken

Makkelijk om te vergeten: je moet jezelf ook voorbereiden op eerlijke onderhandeling!

  • Stel van te voren vast hoe ver je bereid bent om de waarheid te “buigen”. Hoe erg wil je overdrijven of relativeren?
  • Maak geen beloftes die je niet kunt waarmaken. Reputatieschade!
  • Verklaar je eerlijke intenties. Mensen rechtvaardigen liegen makkelijker als ze denken dat ze met een leugenaar te maken hebben.

Fijne onderhandelingen.

 Wie niet kan dansen beweert dat de vloer hobbelig is

Projectmanagement special: Festivals

Mijn festival-werk-seizoen zit er weer op. Met Kingsday, Fortarock, DefQon, Welcome To The Future en afgelopen weekend Lowlands zaten er weer leuke pittige evenementen tussen.

Voor LOC7000 doe ik nu al voor het 3e jaar het voorraadbeheer van de dranken. Het komt er op neer dat we voor, tijdens en na festivals er voor zorgen dat we precies weten wat waar staat, en dat er waar nodig drank bijkomt mocht iets op dreigen te raken. Dit alles sturen we zo centraal mogelijk aan met porto-verkeer. Vaak vanachter onze computers.

Dat klinkt misschien niet heel ingewikkeld, dat wordt het echter wel snel met 30 barren, locaties die niet backstage bereikbaar zijn, weersomstandigheden, festivalprogramma, enzovoorts.

Ik beschouw festivals als speciale projecten. Ze zijn tijdelijk, maar van terugkerende aard. Jaarlijks wordt er in no-time een klein dorp uit de grond gestampt waarbij verschillende organisaties en partijen een plekje hebben en een deeltaak uitvoeren.

Dat levert een prachtige projectmanagementstructuur op, namelijk 1 waarbij heel veel nadruk ligt op voorbereiding, hiërarchie en evaluatie. Elk detail wordt bekeken om te verbeteren en omdat het festival zich herhaald is er veel ruimte om met leerpunten aan de slag te gaan.

Scrum

Het is geen echt scrummen, maar veel van de principes zijn hetzelfde: tijdens een festival geldt het principe ‘werken aan een uitdaging tot het is opgelost of tot een belangrijkere uitdaging zich voordoet’. Omdat een festival in no-time uit de grond gestampt wordt zijn er altijd dingen die nog gedetailleerder of beter hadden kunnen zijn. Tot op het laatste moment werkt iedereen om de hele opbouw zo ver mogelijk af te krijgen.

Zijn tijdens het festival ergens de ijsblokjes op, dan brengen de runners vanuit een andere locatie zo snel mogelijk ijsblokjes. Als het ijs op is maar ergens anders ook het water, dan komen de ijsblokjes later. Als het water op is, maar er is ergens EHBO nodig, dan heeft die situatie voorrang.

Lange diensten, hard werken, weinig slapen, scherp blijven. Toewijding, focus, openheid, respect en lef.

50.000 man een vet weekend geven, dat is het allemaal waard.

LL

“Do not worry if you have built your castles in the air. They are where they should be. Now put the foundations under them.”

Intentie en Toewijding

‘Intentie op lange termijn wordt toewijding genoemd. Een intentie voor de lange termijn vaststellen is als het instellen van het kompas van het hart.’

‘Uit intentie komt de daad voort, uit de daad komt de gewoonte voort. Uit de gewoonte komt het karakter voort, uit karakter ontwikkelt zich bestemming.’

Als ik een zware dag heb kijk ik graag even naar deze 2 quotes uit de boeddhistische psychologie. De eenvoud en kracht van de 2 geven me rust en doen beseffen hoe iemand kan komen tot het punt waar hij of zij wilt zijn.

Bij Projectkompassie zijn we toegewijd om een bijdrage te leveren aan het niveau van projectmanagement. Elke dag is het onze intentie om studenten, jonge professionals, wat oudere professionals, bedrijven en scholen betere tools te geven om projectmanagement in te richten. Als organisatie maken we ons daar hard voor.

Vanaf deze week komt onze nieuwe website online, gaan nieuwe young professionals aan de slag met ons traineeship, starten een numerus aantal studenten met ons honoursprogramma aan het Saxion en komen onze nieuwe folders en presentatiemappen uit.

Het is een begin, maar het is zo gaaf om te zien wat er kan gebeuren als je met je team intentie kan vasthouden: het verandert in toewijding.

Sisyphus

De VVV-Bon, het bloemetje en het flesje wijn

VVV BON

Niets zegt ‘dank je wel’ zo goed als de vvv-bon.. Alhoewel het bosje bloemen of de fles wijn ook aardig in de buurt komen.

Komende weken mag ik weer lezingen geven, verhalen vertellen en uitweiden over verschillende thema’s: voor het RadboudUMCStichting CCC, onze eigen PKP- traineeship bootcamp en Project You. Ik mag voorlezen uit mijn boek, antwoorden geven op vragen van interviewers, kaders schetsen van onze traineeship en training geven in projectmanagement.

Voor groepen staan vind ik gelukkig leuk en ik verras mezelf gelukkig nog vaak genoeg met mijn eigen woorden om het interessant te houden.. Over een maand ben ik een paar bonnen, bloem en flessen wijn rijker.

Omdat we in de PKP-traineeship veel gebruik maken van trouwe professionals die het ook leuk vinden om kennis over te dragen mag ik zelf ook genoeg vvv-bonnen, bloemen en flesjes wijn uitdelen..

De eerste daarvan ging een paar weken geleden al naar Frederic Marcillaud voor een uitgebreide les in accountmanagement. Voorbereiding, voorbereiding, voorbereiding, zorg dat je weet met wie en welk bedrijf je om tafel zit of wil komen. Ik hoop dat mijn pretpakket Lachouffe een goede voorbereiding voor zijn ‘dank je wel’ was.

Uiteindelijk draait elke lezing, les, kennismaking, onderhandeling om voorbereiding.

In de praktijk zie je weinig voorbereiding. Slecht time-management (je dag helemaal vol-rammen) lijkt hiervoor een belangrijke reden. We zitten zo vol met overleggen, ontmoetingen en deadlines dat een goede voorbereiding schaars is. Zonde van de moeite en zonde van de tijd die we juist probeerden te besparen.

Succes is altijd afhankelijk van een nauwkeurige voorbereiding en zonder die voorbereiding is falen een feit.

“Confucius”

Speel je wel genoeg spelletjes?

Als het even kan speel ik spelletjes. Bordspelletjes als ‘Kolonisten en Risk’, kaartspelletjes als ‘Poker’ en ‘Chinees Poker’. Psychologische spelletjes zoals ‘Weerwolven’ en ’30 Seconds’ (Ik beschouw 30 Seconds als 1 van de meest stressvolle spelletjes die er zijn, vooral gespeeld met een groep enthousiaste vrouwen). Ik speel online spelletjes zoals ‘Linkedin’ (face-it, als je statistieken kunt gaan vergelijken met andere mensen in je netwerk wordt het een spelletje). Ik ben veel tijd kwijt aan ‘Age of Mythology’ waarin ik een sterker leger moet bouwen dan mijn tegenstander (ik speel met 2 maatjes waarvan 1 mij hoe dan ook de pan in hakt).

age-of-mythology-20

‘Zonde van de tijd’ hoor ik je denken. Ik denk echter dat het nut van spelletjes spelen grof wordt onderschat. Het leert me na te denken over strategie, samenwerken, inschatten, keuzes maken en soms zelfs over ‘niet te veel nadenken’ (30 Seconds!). In ‘Age of Mythology’ moet ik constant bezig zijn met Resource management. Omdat je verschillende soorten legers kunt bouwen die afhankelijk zijn van verschillende bronnen (hout, goud en eten), moet je vanaf moment 1 bezig zijn met wat je wanneer nodig hebt. Een vaardigheid die ook in het projectmanagement aardig van pas komt.

Niets is lastiger dan medewerkers uit de lijn-organisatie op de juiste momenten inzetten in je projecten. Helemaal als er nog tig andere projecten dezelfde medewerkers nodig hebben.

In de woongemeenschap in Italië waar ik 3 maanden zat, zijn spelletjes en spelletjes spelen zelfs verheven tot een must voor de inwoners. Ze zien het als fundamenteel onderdeel van een gemeenschap omdat het ervoor zorgt dat mensen hun ei kwijt kunnen, zichzelf kunnen bewijzen en belangrijke lessen leren. Een sociale uitlaatklep.

Ook bij ProjectKomPassie spelen we veel ‘projectmanagement’ spelletjes. We leren samenwerken, plannen en heel belangrijk elkaar kennen.

Als je een spelletjes speelt, beschik je ineens over vaardigheden die je in je dagelijks leven niet zomaar laat zien. Deze vaardigheden kun je inzetten om vervolgens je leven leuker te maken. Welke dat zijn? Check het filmpje…

verandering of ondergang!

‘It is not the strongest of the species that survives, nor the most intelligent that survives. It is the one that is most adaptable to change.’

Een quote die de gemiddelde (verander)projectmanager toch als muziek in de oren zal klinken.

Tevens een quote die (kennelijk) ten onrechte vastgepind is als een uitspraak van Charles Darwin. Nader onderzoek (het na-lezen van 1 website) brengt aan het licht dat het de management en marketing professor Leon C. Megginson was die, n.a.v. Darwin’s ‘Origin of species’, bovenstaande conclusie trok.

Maakt dat de uitspraak minder waard? Doet deze correctie mij twijfelen aan de boodschap? Nee, niet echt. Daarvoor is de uitspraak te logisch.

Jared Diamond spreekt in zijn TedX talk over een aantal redenen voor de ondergang van beschavingen. 1 belangrijke reden daarvan is het gegeven dat de factor die een beschaving groot gemaakt heeft, ook de factor zal zijn waar de factor aan zal ondergaan.

15 Moai at Ahu Tongariki (Easter Island, Chile)

Wat mij betreft komen we daarmee al aardig dicht bij de helemaal bovenaan benoemde quote. Wat voor beschavingen geldt, geldt eveneens zo voor organisaties en ook voor de mens als team en individu.

Om te zorgen dat we soepel door onze dagen heen komen zullen we moeten veranderen naar gelang situatie en fase. Ook al betekent dat het loslaten van eigenschappen die zo belangrijk waren in het verleden.

 De marathon van Amsterdam

Toen ik gisterochtend wakker werd kostte het me 5 minuten om op te staan. Ik wilde helemaal niet opstaan. Alles deed zo ontzettend pijn. Nog steeds trouwens. Elke poging om de trap af te lopen heb ik sinds zondagavond achterstevoren gedaan. Dat zal er op station Nijmegen van de NS maandag raar uitgezien hebben.

Afgelopen zondag samen met 2 maatjes de marathon van Amsterdam gelopen. Het was mijn eerste, en zoals ik me nu voel, mijn laatste. Beide maatjes hebben een goede rit gelopen met respectievelijk 3.17 uur en 4.11 uur, maar ze kwam toch niet dicht bij mijn 5.16 uur.

Het begon allemaal voortvarend. De gehele week min of meer pasta gegeten, vrijdag en zaterdag nog meer koolhydraten gestapeld en zondag op tijd gestopt met eten. Eenmaal in het stadion waande ik me, samen met 50.000 anderen, een gladiator, een atleet. Vanaf het moment dat Coldplay met Viva la Vida uit de speakers kwam kon ik mijn tranen al bijna niet meer bedwingen van de adrenaline en de zenuwen, de race moest nog beginnen. Na een daverend applaus voor de start van de professionele atleten van zowel het publiek als de overige deelnemers mochten wij ook van start.

Ik voelde me goed, alhoewel ik wist dat mijn rug en rechterknie zwakke punten waren. Na een kalme start liep ik de eerste 15 km redelijk ontspannen door Amsterdam. Bandjes en dj’s onderweg helpen daar aardig bij. Na 15 km begon echter de slijtageslag. Mijn rug, knie en voeten waren, veel eerder dan ik gehoopt had, al zeurend aanwezig. Tegen de tijd dat de 21 km erop zat zag ik het niet meer zitten.

De waterpunten waar je water, AA-drink en bananen kunt krijgen waren voor mij al snel rustpunten waar ik even kon wandelen. Voor je het weet ben je onder de achterhoede van de marathon. Vanaf dat moment zie je iedereen om je heen afhaken. Tussen de 22 en de 29 km heb ik me meer dan eens afgevraagd of ik zou doorgaan of niet. Meerdere malen rijdt er een busje voorbij waar renners instappen die het niet meer redden.

Tegen de 30 km besefte ik me: al zou ik de rest wandelen, ik ga dat pokke-eind afmaken! Makkelijker gezegd dan gedaan, wandelen lijkt namelijk aantrekkelijk maar dat is het allerminst. Je race duurt namelijk langer en je spieren verstijven. Om vanuit het wandelen weer te gaan rennen doet verschrikkelijk veel pijn.

Vanaf de 32 km kun je gaan aftellen, dat hielp enorm. De laatste 5 km loop je Amsterdam weer binnen. Het publiek neemt toe en de aanmoedigingen ook. Een vriendelijke Turkse jongen van een jaar of 9 vroeg zich hardop af of ik wel ‘ballen’ had omdat ik wandelde. Tja, dan pak je het hardlopen vanzelf maar weer op.

Na 5 uur en 15 minuten was het moment eindelijk daar: Ik loop het stadion in. Ik spot mijn schreeuwende vriendin, vader en zijn vrouw vrijwel direct bij binnenkomst. Dat komt voornamelijk door het lawaai wat ze maken. In een tempo wat ik de afgelopen 10 km niet voor elkaar kreeg ren ik de laatste 100 meter de finish over. Ik maak nog een peace-teken naar de fotograaf alsof ik net begonnen ben aan de race en loop meteen door naar de medailles.

Marathon

Ik heb zo’n 3 maanden geleden besloten om het project ‘de marathon lopen’ te gaan doen. Ik liep daarvoor al wel een beetje hard. Het heeft ontzettend veel wilskracht en discipline gekost om hiervoor te gaan en ook zonder hulp van mijn hardloopmaatjes was het niet gelukt. Uiteindelijk was ik er nog steeds nauwelijks klaar voor. Elke zichzelf respecterende hardlooptrainer zal het gekkenwerk noemen.

Ik liep het laatste gedeelte van de rit achter een dame met een groen shirt aan, daar stond op:

If you can dream it, it’s possible

Projectdoel & projectresultaat

  1. Projectdoel: datgene wat de opdrachtgever met het project wil bereiken.
  2. Projectresultaat: het op te leveren product of de op te leveren dienst.

Voorbeeldje:

Op het Saxion draaien we een project met als doel: ‘een hogere tevredenheid onder studenten met betrekking tot het rooster’. Het projectresultaat laat zich echter zo samenvatten: ‘een aangepast (geoptimaliseerd) roosterproces’. Ik zal je besparen hoeveel deelproducten, mensen en middelen daar stiekem bij betrokken zijn.

Bij het aannemen van de opdracht mag je hier al op focussen. Wat is het doel? Wat is het doel van het project? Wat is het projectdoel? Het projectresultaat is vervolgens op meerderen manieren invulbaar. Je kunt op meerdere manieren het projectdoel bereiken. Vaak geeft een opdrachtgever in de opdrachtformulering al een projectresultaat mee.

Als recalcitrante projectmanager vraag je je natuurlijk hardop af of dat wel het juiste resultaat is om het doel te bereiken. Misschien is het hier zelfs al handig om wat gebruikers te betrekken

opdrachtgever

Haal het resultaat en het doel door elkaar en je kunt een flinke periode langer door met je project. Een projectdoel kost (meestal) namelijk veel meer tijd om te verwezenlijken. Het is een onderscheid wat met name veel belanghebbenden van je project nauwelijks maken. De discussie gaat dan over het nog (lang) niet-bereikt-zijn van het projectdoel.

Bemoei je niet teveel met het doel als projectmanager, focus je op de resultaten, dat is vaak al moeilijk genoeg.

Over-engineering vs. IPF

Vorige week, op de terugweg van Enschede naar Nijmegen stond toevallig Radio 1 aan. Ik wissel de radiostations namelijk nog wel eens af in het anderhalf uur die het duurt om thuis te komen.

Er werd een enorm spannend onderwerp besproken: Honden. Hondenuitlaatservices om precies te zijn. Hondenuitlaatservices in Utrechts natuurgebied om nóg preciezer te zijn.

De hondenuitlaatservices (vanaf nu afgekort tot HULS)  zijn een groot probleem in Utrecht. De groepen honden zijn namelijk te groot en lopen vaak los. Mensen die bang zijn voor honden ervaren een encounter met de HULS als (voorzichtig uitgedrukt) ongewenste onderbreking op hun zo vredige natuurwandeling. Ook het wild in de bossen wordt regelmatig lastig gevallen door de niet-wilde honden.

Als oplossing hebben natuurbeheerders nu 5 clusters toegewezen waar de HULS terecht kunnen. Tot 7 december kan er worden ingetekend op de gebieden. Kom je als HULS buiten een toegewezen gebied in de natuur dan zit je waarschijnlijk in de problemen. Tenminste, in de problemen, ik ga er hier zelf even vanuit dat de natuurbeheerders ook de controles voor hun rekening nemen.

Een cynische stem vroeg zich na de rapportage af waar we ons allemaal druk om maken. Ik vroeg me af hoeveel geld het kost.

Overengineering (or over-engineering) is the designing of a product to be more robust or complicated than is necessary for its application, either (charitably) to ensure sufficient factor of safety, sufficient functionality, or because of design errors. Overengineering can be desirable when safety or performance on a particular criterion is critical, or when extremely broad functionality is required, but it is generally criticized from the point of view of value engineering as wasteful. As a design philosophy, such overcomplexity is the opposite of the less is more school of thought

Een van onze (PKP) professionals, waar ik mee sprak tijdens de bedrijfsschool op de Sint Maartenskliniek, noemde de nieuwe rotondes die overal in Nederland verrijzen als mooi voorbeeld van ‘over-engineering’. Het voorbeeld, lichtelijk beïnvloed door persoonlijke ergernissen, is karakteristiek voor de doorontwikkeling van procesmatig Nederland.

rotonde

Veiligheid voorop en doorspekt van compromissen. In projectmanagement moeten we ons constant afvragen wanneer een product klaar is voor een (definitieve) 1.0 versie. Zelf hanteer ik graag de ‘Italiaanse Pasta Filosofie’ (hierna afgekort tot IPF). De IPF is duidelijk:

  • Eenvoudig en kernachtig
  • Kwalitatief sterk
  • Weinig handelingen
  • Secuur (Geweldig samenspel van producten/aandacht voor afstemming producten)

Ik ben altijd op zoek naar simpele, duidelijke eindproducten, geschikt voor de absolute kern van het doel. We hebben het onszelf zo onnodig ingewikkeld gemaakt. Tijd voor iets lichters.

the_general_problem-974

Superhelden verzamel je!

December is dé maand van het jaar om eens goed te waarderen wat we allemaal aan het doen zijn. Door alle rituelen en commercie om de feestdagen vergeten we dat stukje nog wel eens. Reden voor YouBeDO om elkaar uit te roepen tot SuperHeroes. Aankomende maandag verzamelen deze helden zich bij YouBeDo headquarters.

Aanmelden kan hier!

Tot maandag..

supergirl_small

De patiënt als ketenregisseur

Voor de lente van 2001 was ik wel eens in een ziekenhuis geweest. Weinig aandachtig spelen, lekker wild doen en wat milde kinderziektes leidden slechts sporadisch in een bezoek aan de huisarts of het ziekenhuis.

Daar kwam abrupt verandering in toen er in no-time een ei in mijn nek vormde. Na een korte maar intensieve periode van onderzoek bleek het ei (die inmiddels meer op een appel leek) een ernstige vorm van non hodgkin lymfeklierkanker te zijn. Burkitt om precies te zijn. Het avontuur wat erna volgde kun je hier volgen.

Op 15 jarige leeftijd had ik weinig kennis van de medische wereld. Als beginnende puber stapte ik samen met mijn familie naïef een complexe omgeving in. Ik kan me echter nog perfect voor de geest halen wat mijn verwachtingen indertijd waren van de zorg:

  • Verwachting 1: De zorg regelt alles voor me.
  • Verwachting 2: Ik hoef zelf niet meer na te denken over het proces.
  • Verwachting 3: Artsen weten alles.
  • Verwachting 4: Er is een vaste route om te genezen van elke ziekte.

Naarmate ik langer in het zorgsysteem zat kwam ik erachter dat deze verwachtingen niet klopten. Helaas, de zorg is niet feilloos. Artsen hebben keuzes te maken en ‘dokteren’ isgeen exacte wetenschap waar de formule altijd hetzelfde werkt, je moet zelf ontzettend veel regelen en je moet dus zelf altijd blijven nadenken over je eigen proces. Eenvoudige voorbeelden hiervan zijn:

  • Wisselen van afdeling naar afdeling binnen een ziekenhuis; De nieuwe afdeling kent je verhaal niet of nauwelijks (eerste reactie: moet ik alles nu weer opnieuw vertellen?).
  • Intensief artsenoverleg om te komen tot een aanpak van de opgetreden fysieke complicaties tijdens opname (eerste reactie: voor elke complicatie is 1 pilletje, toch?).
  • De mogelijkheid om te stoppen met, of te veranderen van, het gekozen genezingsproces (eerste reactie: moet ik daar zelf een afweging in maken dan?).

In eerste instantie leidde dit tot een hoop frustratie. Waarom moet ik altijd zo lang wachten, waarom moet ik dingen 100 keer uitleggen? Waarom snappen ze niet hoe ik me voel, waarom moet de dokter zo lang overleggen over de juiste route?

Patiëntenparticipatie betekent deelname aan onderzoek, kwaliteit en beleid. Op individueel niveau betekent patiëntparticipatie actief meewerken aan genezing. Steeds meer beseft de zorg hoe essentieel de visie van de mens als patiënt is en hoe belangrijk actieve deelname voor het genezingsproces is. Steeds meer initiatieven spelen hier op in. Diverse software applicaties van organisaties als Thorax, maar ook het gehele centrum van het Radboud ziekenhuis ‘REshape‘ van Luciën Engelen weten steeds beter te innoveren op het gebied van patiënt participatie.

De ‘userstory’ voegt een belangrijk inzicht toe aan de wetenschappelijke insteek van de zorg. In de PRINCE2 projectmanagement gedachte is het essentieel om gebruikers in een vroeg stadium mee te laten beslissen over de eigenschappen van de eindproducten. Bij ‘actief meewerken aan genezing’ van individuele patiënten speelt betrokkenheid bij, en aandacht voor het genezingsproces een belangrijke rol in het daadwerkelijk genezen van de patiënt. Het is niet moeilijk om te bedenken hoe een coöperatieve houding leidt tot betere resultaten.

Naarmate ik langer ik het ziekenhuis lag leerde ik meer en meer hoe belangrijk deze zelfregie en participatie is. Actief meedenken en keuzes maken zorgde bij mij voor meer acceptatie van de situatie. Langzaam kon ik van de houding ‘wat wordt me allemaal aangedaan’ naar de houding ‘wat gaan we samen doen om dit beter te maken’.

In de zorg ontbreekt vaak ketenregie. Iemand die patiënten kan begeleiden door de deelprocessen, van specialist naar huisarts, van huisarts naar maatschappelijk werker, enzovoorts. Iemand die patiënten voortdurend volgt en begeleidt om te zorgen dat de zorg goed afgestemd is op de mens.

In mijn visie gaan we als zorgverleners in een zo vroeg mogelijk stadium in gesprek met mensen die voor het eerst kennis maken met de (langdurige) zorg. We gaan daar al met de kersverse patiënt in gesprek over verwachtingen van het proces en op welke manier de patiënt zelf kan participeren in zijn genezingsproces. We leidden daarmee de patiënt zelf op tot ‘ketenregisseur’, want er is niemand die zo dicht bij de zorg zit als de patiënt zelf.

Samen kunnen we naar een efficiënte en effectieve zorg.

Voorbereiding is alles

Misschien is het wel een reactie op de school en studie periode. Iedereen die een beetje bijtijds af wilt studeren weet dat hij zich goed moet voorbereiden voor zijn toetsen en tentamens. Leer je te kort van te voren je stof, dan haal je het niet. Ikzelf heb altijd mazzel gehad. Met begrijpend lezen kom je vaak een eind en met 1 keer lezen ken ik materie voor de tim(e)-being redelijk goed. Uiteindelijk, als het studie niveau toeneemt, ontkom je op school en op je studie niet aan een goede voorbereiding.

Hoe anders gaan we daarmee om als we moeten werken. Hèhè, lijken we te denken, eindelijk kunnen we gewoon wat gaan doen. De voorbereidings-kettingen kunnen af. Afspraken, overleggen, onderhandelingen, projecten, presentaties. We gaan er doorheen met bar weinig aandacht.

Voorbereiding begint met goed plannen. Vaak vergeten we om voorbereidingstijd ook in te plannen waardoor afspraken veel te dicht op elkaar komen te staan. Als je vandaag al niet de tijd neemt om dingen voor te bereiden, waarom zou dat morgen dan anders zijn? Morgen is immers het vandaag van de toekomst.

Het eerste waar we bij Projectkompassie aandacht aan besteden op het gebied van projectmanagement is (logischerwijs) ‘de opdracht helder krijgen’. Neem daar maar lekker de tijd voor en als er iets onduidelijk is dan ga je weer terug. Terug naar de opdrachtgever om meer te weten te komen.

Het succes van een project wordt voornamelijk geboekt in de voorbereidingsfase. Is iedereen van dezelfde zaken op de hoogte en werkt iedereen met hetzelfde idee. Zo niet, weten we dat dan van elkaar? Hebben we helder wat niet helder is? Het is de kunst hier lang bij stil te staan, langer dan de meeste harde werkers om je heen waarschijnlijk nodig vinden.

In onderhandelingen is het handig om alles van de ander te weten. Weten wat gebruikelijk is, hoe de ander denkt, wat de ander in zijn hoofd heeft en wat je zelf nou eigenlijk wil zorgt voor een sterke positie. Je niet voorbereiden in onderhandelingen lijkt daarmee verspilling van je tijd.

We kennen allemaal de even-tussendoor-overleggen waar niemand tijd voor heeft. De vooraf haastig opgestelde documenten uit de bijlage van de agenda worden voor het eerst geopend en bekeken na 5 minuten discussie. Je weet dat mensen zich slecht voorbereid hebben als de opmerkingen alleen maar over de spelling gaan.

Essentieel voor projectmanagers en met name de projectsupport is hier om een strakke vergadering te leiden. De boodschap die je daar mee uitstraalt is duidelijk in dit overleg moet je scherp zijn en we zijn hier om iets te bereiken.

In deze onderdelen (projecten, onderhandelingen, overleggen) is voorbereiding dus essentieel om bruikbare resultaten te halen. Uiteindelijk is het de voorbereiding wat directie geeft aan je intenties. Als intenties sterk en continue zijn, blijft de manifestatie ervan nooit lang achter.

Spectacular achievement is always preceded by unspectacular preparation.

Robert H. Schuller

Ode aan de zorg

Vorige week maandag mocht ik vooral over de zorg praten. Ochtends bij Luciën Engelen over innovatie in de zorg en de zorg van de toekomst en avonds voor het publiek van Inspirationshot in Droomvilla Lux.

Bezuinigingen, ontslagen medewerkers, strengere regels, hogere productiedoelen, zelf-sturende teams, een ander verdienmodel, het lijkt de afgelopen jaren alleen maar pittiger geworden om in de zorg te werken. Pittig genoeg om te vergeten waarom je er alweer in wilde werken. Herinner jezelf er af en toe aan en vergeet niet jezelf te blijven, ook niet in de zorg.

Hier is mijn ode:

Vergaderen 1.01: 5 overwegingen om elkaar niet te vervelen

In mijn blog ‘voorbereiding is alles‘ komen vergaderingen al even voorbij als thema om goed voor te bereiden. Vergaderen is 1 van de grootste hobby’s van ons als werkbijen. Hoe groter (en platter) de organisatie, hoe meer vergaderingen we hebben en hoe meer mensen mee mogen vergaderen met de vergaderingen.

Persoonlijk vind ik vergaderingen 1 groot feest. Je mening geven, meedenken, interactie met andere mensen, discussie, debat om vervolgens tot meer inzicht en afstemming te komen. Misschien wordt dat minder naarmate dat je ouder wordt, maar van een goed overleg kan ik echt genieten. Een goede vergadering kan enorm veel energie geven aan het hele team en daar zit precies het belang. Een slechte vergadering kan namelijk ook enorm veel ellende opleveren: tijdverspilling, gebrek aan energie, ruzie, frustraties en ergernissen.

Wil je beter en slimmer overleggen en niet iedereen zijn tijd verspillen? Denk dan eens aan deze 5 punten:

1. Mindless Accept Syndrome

Werk je bij een +50 FTE bedrijf dan herken je het fenomeen ongetwijfeld. Je wordt uitgenodigd voor vergaderingen waar je eigenlijk niets toevoegt. Hoe kom je dan toch bij dat overleg te zitten? Naar alle waarschijnlijkheid heb je zonder na te denken geaccepteerd. Niet meer doen, tenzij je het (zoals ik) leuk vindt om overal bij te zitten en over mee te praten. Remedie: druk wat vaker op de ‘misschien’ knop en vraag de organisator naar het belang van je aanwezigheid bij het overleg.

2. Voorbereiding is alles

Deelnemers die de stukken niet hebben gelezen tot te laat beginnen. Betrokken deelnemers heb je niet zomaar. Iedereen zal eerst vertrouwen moeten krijgen en moeten ervaren dat het overleg zinvol en goed georganiseerd is:

  • Geef het doel aan van het overleg (is het een brainstorm, stuurgroep, onderonsje, evaluatie, review, moeten er besluiten genomen worden of wil je mensen alleen maar op de hoogte brengen).
  • Zorg voor een agenda.
  • geef aan hoeveel tijd er per onderdeel is.
  • Nodig de juiste mensen uit (zie punt 1).
  • Zorg ervoor dat deelnemers hun rollen weten (niets vervelender dan tijdens de vergadering een notulist zoeken).

3. faciliteer je vergadering

  • Begin bij het aangegeven startpunt. Mensen die te laat zijn of niet op komen dagen mogen geen invloed uitoefenen op het programma. Zijn ze te laat, dan kunnen ze niet mee beslissen over de al besproken punten.
  • Wil je mee praten over de inhoud, maak dan iemand anders de voorzitter van het geheel of vraag je support/notulist om de tijd in de gaten te houden (zeker als je in een professionele bureaucratie werkt!).
  • Wees duidelijk over wat wel en wat niet kan (appen, onderling kletsen) en zorg ervoor dat iedereen aan bod kan komen (is iemand erg stil dan moet je jezelf afvragen of hij/zij wel uitgenodigd had moeten worden).
  • Bouw pauzes in je overleg in. Even afkoelen, ontspannen of de spanningsboog opnieuw strak trekken.
  • Geef 5 minuten voor het einde aan dat het bijna tijd is, mensen hebben behoefte aan duidelijkheid en hun verwachtingen moeten gemanaged worden.

4. Nazorg doet ook veel

Je vergadering was energiek. Alles is goed opgeschreven. Mooi. Vrolijk ga je uit elkaar, iedereen heeft overeenstemming gevonden met elkaar. Alleen, na de meeting komt niemand meer op al die actiepunten terug. Na een paar dagen weet niemand ook echt meer wat nou de bedoeling was. Zorg dat je als facilitator van de vergadering betrokken blijft bij de mensen die aanwezig waren én bij de afspraken die er gemaakt zijn.

5. Vergader anders

Scrummers doen het elke dag. Staand vergaderen, maximaal 15 minuten. Staand vergaderen zorgt er namelijk voor dat je een stuk scherper bent dan wanneer je zit. Het voorkomt, om overduidelijke redenen, ook dat mensen enorm uitweiden. Heb je een ‘bilateraaltje’ en wil je elkaars aandacht? Take a walk.

Als bovenstaande tips je dan ook nog niet verder helpen, rest alleen nog het advies van Ellen de Bruin:

Van starter naar Zelfstandig Professional

Naarmate innovaties zich steeds sneller opvolgen krijgen we met zijn allen in een steeds hoger tempo met veranderingen te maken. Anders gezegd: de wereld draait steeds sneller. Of je het nou leuk vindt of niet, ontkomen eraan kan niemand. De wereld is in een constante staat van reorganisatie.

Is dat erg? Ik denk het niet, het vraagt alleen om een andere manier van werken. Ook dit zie je steeds meer terug en nieuwe manieren van werken mogen allang geen geheim meer zijn. Het aantal zelfstandigen en freelancers is toegenomen in de afgelopen jaren. In de komende jaren zal dit aantal alleen maar blijven stijgen.

Hopelijk zijn we over een paar jaar van de ‘schijn-zelfstandige’ af (kinderziekte van een trend) en leert de overheid goed om te gaan met de regelgeving rondom zelfstandigen. Beide uitdagingen zijn echter niet in staat om een grote invloed te houden op de ontwikkeling van het ‘decentraal werken’.

We zullen als mensen steeds vaker in verschillende rollen, in verschillende projecten en in verschillende omgevingen werken. Steeds vaker hebben organisaties slechts op bepaalde momenten bepaalde vaardigheden nodig, niet ervoor en niet erna.

Bij zelfstandigprofessionalschap komen bijzondere omstandigheden bij elkaar. Het is niet alleen nodig om kennis van een bepaald vakgebied te hebben, kennis en ervaring in ondernemerschap is ook nodig. Heb je hier weinig verstand van dan is het risico van schijnzelfstandigheid al snel in beeld.

Om stevig in je schoenen te staan moet je weten waar je mee bezig bent, zelfstandig worden na een aantal jaren werkervaring is dan ook het meest logisch. Als starter op de arbeidsmarkt zelfstandig worden is echter ook heel gebruikelijk en die groep zal alleen maar groeien.

Bij Projectkompassie spelen we daar met het Traineeship ‘projectmanagement, leiderschap & ondernemerschap’ op in. Direct na je studie kun je dit 2 jarig programma volgen waarin je begeleid wordt naar zelfstandig professional waarbij je ook nog eens een stevige projectmanager wordt.

Hoe doen we dat dan? Betekent zelfstandig niet dat je het alleen moet zien te redden. Wat ons betreft niet. Projectkompassie bestaat uit een netwerk van zelfstandigen die elkaar kunnen ondersteunen waar nodig. Opleiden van een nieuwe generatie staat daarbij bovenaan.

In het Traineeship werk je gedurende 2 jaar voor verschillende opdrachtgevers en krijg je begeleiding van een senior professional. We dagen we je uit om na te denken over wat erbij komt kijken om zelfstandig te worden en zijn. We geven je in het opleidingsprogramma de theoretische achtergrond van het ondernemen en in het tweede jaar krijg je de tijd en ruimte om praktisch met je zelfstandigprofessionalschap aan de slag te gaan.

Na het 2 jarig programma kun je de basis die je in het Traineeship hebt gebouwd gaan uitbreiden. Op deze manier proberen we een bijdrage te leveren aan een stabiele toekomst.

Duurzaam omgaan met passie

Aanstaande zondag is het zover: Choicemakers Festival. Het festival voor het maken van keuzes. Met 40 verschillende workshops op het festival is keuzes maken daarmee geen overbodige vaardigheid om te bezitten. Met maatjes en bekenden als Projectyou, Inspirationshot, Durftevragen, Jan Fokke Oosterhof en Projectkompassie voelt het festival als een thuiswedstrijd. Met de kwaliteit zit het deze dag ook wel goed.

Het festival is symbolisch voor de Talent- en Passiegolf die al wat langer aan de gang is. Het is heerlijk om te zien hoeveel jongeren, starters en professionals tegenwoordig bezig zijn met vragen als ‘wat vind ik nou echt leuk om te doen’ en ‘waar ben ik nou eigenlijk heel erg goed in’.

Ons werk (onze ‘baan’) raakt meer verweven met ons leven en grenzen tussen vrije tijd en arbeid vervagen; het lijkt tot ons door te dringen dat het steeds essentiëler wordt om dan wel bezig te zijn met zaken waar we energie van krijgen. Goed-zo, we komen er dus wel, steeds meer in ieder geval.

Projectkompassie staat voor ‘Projecten als Kompas om er achter te komen wat je Passie is’. Naast dat we vaardig willen omgaan met projecten, zijn projecten uitstekend geschikt om in verschillende omgevingen, in verschillende rollen te ontdekken wat wel en wat niet goed bij iemand past. Het betekent overigens niet dat we vinden dat je altijd in je ideale omgeving moet zitten. Integendeel, soms is het erg leerzaam om op plekken te komen waar je uit je comfort-zone bent.

Als Projectkompassie hebben we 3 ‘bedrijfsonderdelen’:

  1. Het studentenprogramma; we leiden studenten op in projectmanagement en werken samen met de studenten aan hun persoonlijke ontwikkeling.
  2. De young professionals; We leiden young professionals op in projectmanagement en bieden ze aan bij onze opdrachtgevers om aan projecten te werken.
  3. Professionals; Samen met onze professionals bouwen we aan ons netwerk en begeleiden we de hiervoor genoemde groepen.

Hopelijk en waarschijnlijk zie je een natuurlijke lijn in deze onderdelen. Van jong naar oud en van onbevangen naar ervaren. Natuurlijk zit er overlap en begeleiden de studenten soms ook de professionals. Waar ik hier stil bij wil staan is de nuancering waarmee we met elke groep over passie praten, daarzitten namelijk grote verschillen in.

Voornamelijk als het over (jonge) studenten gaat, moeten we voorzichtig zijn als het om passie gaat. Wanneer weet iemand namelijk wat hij echt leuk vindt om te doen? Wanneer weet iemand wat zijn of haar passie is? Waar ligt je talent als student? Deze groep, die nog niet veel ervaring heeft met het werkende leven is vaak nog heel oriënterend bezig en moet ook vooral oriënterend bezig blijven.

Het is prachtig als je op jonge leeftijd al precies weet wat je wil, waar je talent ligt en wat je passie is, maar een te grote focus op het thema passie of talentgebruik kan ook zorgen voor een te nauwe blik. Het kan er zelfs toe leiden dat een student soms ten onrechte stopt met zijn of haar studie, gedreven door de gedachte ‘ik moet altijd doen wat ik leuk vind en dit vind ik niet leuk’.

Ik heb mijn choice gemaakt: Met passie moet je duurzaam omgaan. Tot zondag!

DSC_0399

Blog HS

Hersenspinsels

Om 5 uur in de trein naar huis vanuit Amsterdam. Onderweg snel nog even wat collega’s ge-appt en een aantal e-mails verstuurd. Er stonden nog wat actiepunten open die tijdens de treinrit naar huis mooi konden worden afgevinkt. Weer een dag voorbij!

De laatste weken werk ik zowel de heen- als terugrit om mijn zaakjes op orde te krijgen. 3 keer per week op en neer naar Amsterdam voor een portfoliomanagement klus bij Waternet, lekker dynamisch. Dit in combinatie met mijn werk bij Projectkompassie houdt me aardig bezig. Als mensen me tegenwoordig vragen hoe het gaat, antwoord ik: “Druk, maar wel goed druk!” De meest nietszeggende, Nederlandse opmerking. Nu gebruik ik hem ook, ik ben er zelf ingetrapt.

Na mijn e-mails, belletjes en andere acties ontspan ik. Vanavond eindelijk tijd voor rust, tijd om ‘Tricks of the mind’ van Derren Brown te lezen. Een absolute aanrader! Terwijl ik het boek uit mijn tas haal, herinner ik me het geheugenpaleis waar in het boek veel over gepraat wordt. Het geheugenpaleis valt als techniek onder ‘mnemoniek’ wat tot ergens in de jaren 1500 zelfs op Engelse scholen onderwezen werd. ‘Mnemoniek’ is de studie naar technieken ter verbetering van het geheugen. In het geheugenpaleis maak je letterlijk kamers waar je mentaal door heen kan wandelen. Vervolgens hang je beelden van zaken die je wilt onthouden aan de muren. Door overdreven, gekke beelden te kiezen voor je items onthoud je veel sneller en gemakkelijker.

Een dergelijk geheugenpaleis komt met alle drukte nu erg goed van pas. Ironisch genoeg doet het boek me denken aan de deadline die ik heb staan voor mijn blog. In mijn eigenhandig opgezette (en min of meer verplichte) blogstructuur binnen Projectkompassie ben ik nu namelijk zelf aan de beurt. Tegenwoordig kun je als organisatie niet meer zonder het delen van je content.

Als middelmatige time-manager had ik gepland om vanavond mijn blog uit te werken. Voor zover mijn plannen om te ontspannen. Ik vergeet bij mijn eigen timemanagement altijd rust en ontspanning mee te nemen in de planning. Soms kan ik mijn eigen slavendrijver zijn. Intenties om over het geheugenpaleis te schrijven, veranderen langzaam in een betoog over drukte, hoewel ik me nog zo voorgenomen had deze keer een zakelijk thema te kiezen met content waarbij het woord ‘Ik’ niet zo vaak gebezigd zou worden.

Gelukkig houden we wel van persoonlijke boodschappen bij Projectkompassie. We staan immers voor persoonlijke ontwikkeling en gaan aan de slag met onze passie. We maken ruimte voor het persoonlijke in ons gehele programma. In ons traineeship worden onze opleidingsdagen bijvoorbeeld bij de young professionals thuis gehouden. Daarnaast vinden onze management team vergaderingen avonds plaats bij de leden thuis, waarbij een hapje eten natuurlijk niet vergeten wordt. Kun je meteen je kook kunsten tonen. We geloven dat het ons sterker maakt om elkaar op die manier te kennen: we weten waar we op kunnen terugvallen.

Misschien heb jij ook wel een behoefte aan een omgeving waar je jezelf kunt ontwikkelen in een open, dynamische en persoonlijke omgeving. Misschien zit je nu niet op je plek of misschien studeer je binnenkort af en lijkt Projectkompassie een leuke organisatie. Dat komt goed uit! Vanaf mei zijn we weer op zoek naar nieuwe trainees die vanaf september aan willen sluiten in ons traineeship‘projectmanagement, leiderschap& ondernemerschap’. Mocht je interesse hebben, dan weet je me vast wel te vinden.

Oud Nieuws

‘De helft van alle pasgeboren meisjes wordt 100 ‘.

Of dat nou echt waar is weet ik niet, het klinkt indrukwekkend. Ik ben opgegroeid met het vooruitzicht op een vergrijsde maatschappij. Inmiddels zitten we daar midden in en lijken we wat meer bezig met de praktische kant van deze grijze situatie. Vooruitkijken is iets van vroeger.

Gedreven door de onhoudbare situatie van de verzorgingsstaat zijn we over aan het gaan op de participatie maatschappij. Van iedereen is een bijdrage nodig om elkaar overeind te houden. Wat je er ook van vindt, we delen meer, participeren meer en initiëren meer. De verschuiving van onze leeftijdsopbouw zie ik als een van een ‘participatie samenleving’. Mantelzorg is broodnodig als je kijkt naar de zorgbehoevende mens.

De verhouding jong vs. Oud gecombineerd met het feit dat we ook nog eens steeds ouderworden heeft dus grote gevolgen voor de inrichting van onze maatschappij.

bevolkingspyramides-nl

Momenteel krijgt de gezondheidszorg het steeds vaker voor elkaar om ouderen in leven te houden met gebalanceerde medische zorg (geriatrie). Stiekem vraag ik me wel eens af of we daar niet te ver in doorschieten. Neem mijn opa: inmiddels al 15 jaar lijdend aan Parkinson en tegenwoordig patiënt bij een goede vijftal afdelingen in het ziekenhuis; medicijnen voor de Parkinson zorgen voor problemen aan de nieren, medicijnen voor de nieren zorgen voor problemen in de gewrichten en zo blijft mijn lieve opa bezig. Langzaam aan wordt het lijden groter, iets waar mijn dementerende oma dan weer wat minder last van lijkt te hebben.

MIMI

Geriatrie geeft een nadruk ketenbeheer in de zorg. Door uitstekende (westerse) zorg staan we voor een ironisch dilemma: we zijn in staat mensen langer in leven te houden, maar de levenskwaliteit gaat niet evenredig mee omhoog.
Is het voor ons als mens mogelijk om te kiezen voor levenskwaliteit boven levensduur? Ik denk van niet, ons instinct om te overleven is groter. Tegenwoordig zie je daarom vooral een financiële discussie: hoeveel kost nou een extra levensjaar? Als het om euro’s gaat telt ethiek wat minder mee en mag de discussie er opeens zijn: ‘Wat kost het de maatschappij om mijn opa in leven te houden?’.

Het probleem van ouder worden lijkt dus (momenteel) te zitten in het verlies in levenskwaliteit (vind ik) en in de menselijke business case (vindt de maatschappij)

Deze problemen van ouder worden zijn weg te halen volgens sommigen. Als je de bij-effecten (lees ouderdom-ziekten) van ouder worden weet te tackelen kunnen we een enorme sprong voorwaarts maken. Dan hebben we geen last meer van het ‘kwaliteitsdilemma’ (zoals ik het noem).

‘De eerste mens die 1000 wordt is al geboren’

beweert Aubrey the grey. En nee, dat bedoelt hij niet grappig.

21 mei is deze bijzondere spreker te bewonderen tijdens het ‘Oud Nieuws Festival’ in de Lindeberg (te Nijmegen). Hét festival voor jongeren over ouder worden. Voor jong, over oud. Als je net zo veel vooroordelen over ouder worden als ik dan moet je vooral eenkijkje nemen!

Overigens zie ik 1000 jaar oud worden zelf niet zo zitten, mentaal ben ik er dan al lang klaar mee!

????????????????????????????????????

Authentiek zijn in verschillende omgevingen

De wereld verandert, nog steeds en voor altijd. Verandering in organisaties is een constante staat geworden. Evenredig hieraan zijn de veranderinitiatieven, die deze constante staat van verandering mogelijk maken, toegenomen. Projecten, projectmanagement, programmamanagement en portfoliomanagement hebben een cruciale positie gekregen in het bedrijfsleven als het gaat om het verandervermogen van een organisatie.

Organisaties worden steeds wendbaarder en maken in steeds grotere mate gebruik van een flexibele schil als het gaat om personeel. Als resultaat neemt het aantal zelfstandigentoe. Onder andere hierdoor is de verhouding tussen werkgevers en werknemers sterk veranderd.

We voeren werk steeds vaker in verschillende omgevingen uit, we wisselen vaker van baan en gaan meer nieuwe uitdagingen aan. We hebben steeds meer te maken met verschillende culturen, taken, rollen, mensen en relaties. In Enschede bestaan andere normen en waarden dan in Amsterdam en als projectmanager heb je andere relaties met mensen dan in je rol als projectsupport of analist.

Alles moet tegenwoordig doorspekt zijn van authenticiteit. We willen weten of iets of iemand ‘echt’ is. We willen goed brood, zelf gebrouwen bier, vers gebrande koffie bonen en mensen die weten waar ze voor staan. We willen zo snel mogelijk van elkaar weten wat we aan waarde toe te voegen hebben.

Als je veel interim opdrachten vervult en/of veel met kortstondige relaties werkt, is het van  nog groter belang om authentiek te zijn. Je hebt namelijk vaak maar een kleine tijdspanne om waarde toe te voegen en je verdoet je tijd en die van de organisatie/klant/opdrachtgever als je niet vanaf moment 1 transparant bent in je kwaliteiten en tekortkomingen.

Maar wat is dat dan precies, authenticiteit? ‘Emythologisch’ (origineel) gezien betekent authenticiteit zoveel als: ‘de zijner van het zelf’ (grof vertaald door mijzelf). Daar kunnen we voornamelijk op spiritueel en filosofisch vlak erg veel mee.

‘Business wise’ gezien zoeken we een meer pragmatische definitie: ‘congruent zijn in denken en doen‘.

De alom bekende bron ‘Carrieretijger’ geeft de volgende competenties passend bij deze definitie van authenticiteit:

  • Zelfvertrouwen: hoe comfortabel ben je met jezelf;
  • Autonomie: leef je volgens je eigen normen en waarden;
  • Zelfontwikkeling: ben je in staat je eigen normen en waarden te ontwikkelen naarmate je verder in het leven komt, authenticiteit is niet statisch!;
  • Originaliteit: komen je antwoorden en ideeën uit jezelf;
  • Verbondenheid: Sta je in contact met je innerlijke wereld, weet je wat er zich daar afspeelt.

Wanneer je regelmatig van omgeving wisselt en dus kortstondige relaties hebt, hoort ‘bewustzijn van je omgeving’ hier ook nog bij. Nauw verbonden met ‘zelfontwikkeling’ moet je in staat zijn om je omgeving snel te analyseren en in te kunnen schatten.

Authenticiteit draait namelijk op synergie tussen jou en je omgeving: Voldoende van jezelf in afstemming met de situatie om je heen.

Less is More

Ooit schreef ik al over Italiaanse pasta:

De Italiaanse pasta filosofie (IPF).

  • Eenvoudig en kernachtig;
  • Kwalitatief sterk;
  • Weinig handelingen;
  • Secuur (Geweldig samenspel van producten/aandacht voor afstemming producten).

spahg

Ik stel me graag een goede pasta pesto voor die er ogenschijnlijk simpel uitziet. De pasta zelf is precies al dente en misschien wel gaar gekookt in wat bouillon. De pesto is een fijn samenspel van rucola, basilicum, pijnboompitten, olijfolie, knoflook, Parmezaanse kaas en wat peper. Bij alles wat ik organiseer probeer ik de IPF in gedachte te houden. Het helpt om de zin van de onzin te scheiden.

Een grappig verschil tussen de Italiaanse en de Nederlandse manier van pasta eten is de hoeveelheid pasta. Waar wij onze borden volgooien met een grote berg, wisselen Italianen een klein beetje pasta af met veel groente, vlees en vis.

Teveel pasta maakt dik. Het brengt ons bij eerste eigenschap van IPF, anders uitgedrukt:

Teveel is niet goed.

Ik hoor je denken. Iedereen weet dat teveel van iets niet goed is, dat is nogal logisch. Toch doen we in onze organisaties vaak veel te veel. Onze dagelijkse business hebben we vaak nog wel aardig onder controle. Als het over verandering gaat is dat vaak heel anders.

Projectmanagement

Projectmanagement (verandermanagement) is bij de meeste organisaties tegenwoordig redelijk geregeld. Er is een projectmanagement structuur aanwezig en iedereen werkt, min of meer, met dezelfde taal. Alle projectmanagers hebben een Prince2 certificaat en schrijven netjes projectplannen. Toch krijgt niet iedereen zijn project op tijd af, of erger, niemand krijgt zijn project op tijd af. Hoe kan dat? Waar ligt dat aan?

De kans is groot dat je teveel doet, met te weinig mensen. We hebben de gewoonte om alles even belangrijk te vinden, ook al is dat niet zo. Alles heeft een hoge prioriteit.

Waar we bij projecten gericht zijn op het opleveren van producten en een eindresultaat (doen we de dingen juist?), zijn we bij portfoliomanagement ook (vooral?) geïnteresseerd in de bijdrage van deze resultaten op de strategische doelstellingen die we hebben afgesproken (doen we de juiste dingen?) en naar de impact van de projecten op de organisatie.

Portfoliomanagement

PFM

Portfoliomanagement is een gecoördineerde collectie van strategische processen en besluiten die er samen voor zorgen dat de meest effectieve balans tussen organisatorische verandering en business as usual wordt bereikt.

Wat een heerlijke, zware definitie. Kort gezegd: doen we de juiste dingen om onze doelstellingen te halen?

Waar we door aardig projectmanagement inmiddels aardig zicht hebben op de omgeving van een project, hebben we vaak erg weinig zicht op al die projecten bij elkaar. Zo kan het zijn dat:

  • meerdere projecten gebruik maken van dezelfde mensen (die inmiddels bijna overspannen zijn);
  • we projecten aan het doen zijn die moesten van de baas (maar geen bijdrage leveren aan de organisatie);
  • we in verschillende projecten dezelfde zaken aan het regelen zijn;
  • we in verschillende projecten tegenovergestelde belangen aan het behartigen zijn;
  • we met verschillende projecten allemaal aan dezelfde applicaties aan het werk zijn.

Als dit gebeurt (en het gebeurt vaak), zijn een aantal projecten automatisch gedoemd om te laat op te leveren. De goede projectmanager beheerst zijn of haar project, maar de minder sterke projectmanager trekt aan het kortste eind en daarmee trekt de organisatie aan het kortste eind. Vervanging van de projectmanager heeft dan geen zin, we doen simpelweg te veel.

Portfoliomanagement (het managen van alle veranderinitiatieven binnen een organisatie) beoogt transparantie te bereiken. Inzicht in resources, afhankelijkheden, doelstellingen en risico’s op portfolio niveau. Met inzicht kun je beter afwegen welke initiatieven je momenteel al wil opstarten, welke later en welke niet. Je huidige portfolio is altijd bescheidener dan je van te voren verwacht had.

Met veel projecten in je organisatie, die allemaal eigen resources, doelen, producten, processen, business cases, et cetera hebben, kun je je voorstellen dat portfoliomanagement een complexiteitsvraagstuk is. Zie het maar als spaghetti. Teveel ervan op je bord en je krijgt het niet op of je wordt te dik.

Het geheim van goed projectmanagement

Verandermanagement-Fokke-Sukke-PieterBas-Automatisering

Prince2, Agile Scrum, PMbok, projectmatig creëren, Lean, TOC en waarschijnlijk nog veel meer project- en procesmanagement methodes zijn allemaal bruikbaar om veranderinitiatieven te managen. Alhoewel Agile Scrum en Lean momenteel mateloos populair zijn, ben ik vooral nieuwsgierig naar de gedeelde noemer van al deze methodes.

Welke kern kunnen we eruit halen? Waar moeten we, ongeacht de methode, op letten om een goed project te draaien? Kortom: welke bezigheid leidt, ongeacht methode, tot succes in het projectmanagement?

Projectsucces

Om antwoord te kunnen geven zullen we naar de definitie van projectsucces moeten kijken. En dat vinden we maar wat lastig, die definitie. Intuïtief snappen we dat ‘opleveren volgens planning, binnen budget en volgens eisen en voorwaarden’ misschien wat te technisch ingestoken is. Teun van Aken kwam in 1996 al, in zijn onderzoek naar het falen en slagen van projecten, tot een meer holistische definitie:

Projectsucces is de mate waarin het projectresultaat betrokken actoren tevreden stelt.

Het maakt van projectmanagers meer ‘omgevingmanagers’ en dat is belangrijk voor ons begrip van projectmanagement.

Projectmanagement verschilt ten opzichte van ‘Business as Usual’ (lijnactiviteiten) voornamelijk in de afwezigheid van een tastbaar product (product mag je ruim opvatten). Anders gezegd: projecten beginnen met een idee/concept/mandaat, terwijl een lijnactiviteit al tastbare resultaten heeft. Er is ervaring in de lijnactiviteiten.

Betekenis/doel 

Als we kijken naar de motivatie van mensen om te werken en kijken naar het plezier wat mensen ondervinden in ‘arbeid’ dan zit dat vooral in betekenisvol bezig zijn:

Mensen willen betekenis hebben in hun werk en werkzaamheden. Het werk wat mensen doen moet bijdragen aan een (enigszins) belangrijk doel. Wanneer we een inspanning moeten leveren om iets te bereiken, zullen we meer betrokkenheid hebben bij het resultaat. Als we deze gedachte combineren met het besef dat projecten starten als ideeën en concepten die nog niet of nauwelijks gemanifesteerd zijn, komen we dichter bij de kern van goed projectmanagement.

Goed projectmanagement

In goed projectmanagement besteden we veel aandacht in het creëren van een gedeeld beeld van het resultaat wat we willen bereiken, zorgen we dat de actoren om ons heen constant op de hoogte zijn van de status van het project, betrekken we onze omgeving zo vaak mogelijk bij het bereiken van het resultaat en maken we het project dus zo tastbaar mogelijk.

Manifestatie van het idee/concept is hier ons doel. Bij een tastbaar project krijgen actoren de kans om verandering, problemen, vooruitgang en resultaten tebeleven. Anders gezegd: hoe tastbaarder je als projectmanager je project weet te maken en te delen, hoe meer betrokken je actoren zullen zijn, hoe groter je kans op projectsucces.

Hulp gezocht: Minimal Viable Projectmanagement

Ik kom vanwege mijn nieuwsgierige (bemoeizuchtige) houding en vanwege mijn werkzaamheden regelmatig bij organisaties en instanties van allerlei formaten over de vloer. Wat me daarbij vaak opvalt, hoe groot of klein de organisatie ook is, is de moeite die het organisaties kost om dezelfde projectmanagement taal te spreken. Of de organisatie nou Prince2, IPMA of een afgeleide van projectmatig creëren gebruikt, lijkt daarbij niet zoveel uit te maken: het blijkt lastig om met zijn allen dezelfde taal te spreken.

Hoe kan dat ook anders, de projectmanagement theorieboeken zijn dik en de cursussen vaak maar een aantal dagdelen. Goede implementatie kost tijd. Veel tijd. In de praktijk zien we vaak gebrekkige, gedeeltelijke uitvoeringen van een mooie theorie, met project-falen als gevolg.

Life-is-really-simple

Start-ups en vrijwilligersorganisaties

Alhoewel dit voor elke organisatie een uitdaging is, geldt dit vaak nog sterker voor start-ups en vrijwilligersorganisaties. Vrijwilligers, in-it for the love, zitten vaak niet te wachten op ingewikkelde taal waar ze zich in moeten verdiepen. Voor start-ups geldt dat idem dito.

Hier hebben we misschien wel een heel ander soort projectmanagement voor nodig, niet gericht op de technische structuur of competenties binnen de organisatie, maar op een pragmatische uitvoer van de basisstappen van projectmanagement. Vanwege het hoge vrijwillige gehalte binnen de organisaties moet deze nieuwe methode zich voornamelijk richten op het krijgen en behouden van commitment.

Minimal Viable Product

‘Minimal Viable Product. MVP, inmiddels een populaire concept. Terecht wat mij betreft: in deze tijd van constante verandering moet feedback over je product zo snel mogelijk na ontwikkeling ervan plaatsvinden. Bijsturen in een vroeg stadium kost minder dan een ongewenst product afleveren.

A minimum viable product has just those core features that allow the product to be deployed, and no more. The product is typically deployed to a subset of possible customers, such as early adopters that are thought to be more forgiving, more likely to give feedback, and able to grasp a product vision from an early prototype or marketing information. It is a strategy targeted at avoiding building products that customers do not want, that seeks to maximize the information learned about the customer per dollar spent. “The minimum viable product is that version of a new product which allows a team to collect the maximum amount of validated learning about customers with the least effort.[6] The definition’s use of the words maximum and minimum means it is decidedly not formulaic. It requires judgment to figure out, for any given context, what MVP makes sense.

De kern van de nieuwe projectmanagementmethode heeft hetzelfde doel: een methode met de absolute kern van projectmanagement en niet meer. In tegenstelling tot ‘Minimal Viable Product’ bestaat Minimal Viable Projectmanagement wel elke keer uit dezelfde basis.

Minimal Viable Projectmanagement

Welke inhoud moet deze methode hebben?

  • Uitleg over rollen binnen projecten
  • Uitleg over verschil project/lijn
  • Uitleg over Productbreakdown en Workflow schema
  • Communicatieplan

Het communicatieplan is daarbij de crux van de methode. We hebben het project tastbaar gemaakt door de breakdown, vervolgens borgen we zaken als (bijvoorbeeld) conversiebeheer door goede communicatie en transparantie in de resultaten.  Uitgangspunten zijn:

  1. Het moet tastbaar worden en blijven voor alle stakeholders wat er gebeurt, gebeurd is en gaat gebeuren.
  2. Het accepteren van het werken met vrijwilligers
  3. In de workflow moet eerst gefocussed worden op de producten die als eerste geld opleveren
  4. Versie 1.0 gaat zo snel mogelijk online, perfect is minder belangrijk.

Help!

De goerroe’s, de brainstormers, de alweters, de visionairs, de projectprofessionals, ik heb jullie nodig om naar de haalbaarheid, behoefte en invulling van deze methode te kijken. Belangrijke vragen daarbij zijn bijvoorbeeld:

  • Hoe voorkomen we dat MVP teveel op bijvoorbeeld Scrum gaat lijken?
  • Welke onderdelen moet MVP hebben?
  • Hoe kunnen we MVP in de markt zetten?
  • Herken je de behoefte aan een dergelijke methode of zie je geen vatbaarheid?

Schroom niet om me je mening te geven, ik sta er open voor!

Passie vs. Proces

Passie vs. Proces

Als projectmanagement fanaat ben ik vaak niet gefocussed op de inhoud. Ik vind het proces belangrijker om de juiste resultaten enigszins binnen scope, tijd en budget te halen. Ja, ja, ook de kwaliteit is erg belangrijk. Alhoewel we met kwaliteit in de praktijk vaak de ‘overeengekomen acceptatiecriteria’ bedoelen:

‘Het logo van de organisatie moet rechts boven op elke bladzijde van het document’

Lang leve acceptatiecriteria om kwaliteit SMART te maken.

In projectmanagement win je door het proces op orde te brengen en in te plannen, je bent namelijk bezig met een verandering waarvan nog geen duidelijk algemeen beeld bestaat in de hoofden van je stakeholders en betrokkenen. Duidelijkheid en tastbaarheid. Projectmanagement is daarmee een vak wat er niet zomaar even bij gedaan kan worden. Alles en iedereen in staat van constante optimalisatie.

Toch hebben onze optimalisatiedrang en planmatigheid ook donkere kanten (excuses voor mijn woordgebruik, ik ben de hele Starwars serie aan het terugkijken). Het gaat vaak ten koste van een stuk passie. De procesmatig op steenwol gekweekte tomaat van de AH smaakt nergens naar, de sla gekweekt in lichtturbines evenmin, onze drang naar veiligheid, zekerheid, resultaatgerichtheid en planmatigheid leiden tot over-engineering. Altijd 5 minuten te vroeg willen komen maakt ons soms wat rigide (en chagrijnig). Het maakt ons veeleisend en haalt hier en daar wat plezier weg uit het leven.

In de korte periode dat ik in Italië woonde, leefden we op een andere manier. Het proces was minder belangrijk en een stuk minder voorspelbaar. Als een tomaat nog niet rijp was, dan werd het stuk fruit (is een tomaat fruit?!) niet geplukt. Ongeacht hoelang hij al aan de plant hing: Kwaliteit laat zich niet altijd vastleggen in acceptatiecriteria, kwaliteit zit verstopt in de WHY.

de dramakoninginnen (letterlijk) waarmee ik in Italië een huis deelde kwamen ochtends kreunend de trap af. Reden: het was zó ontzettend vroeg om rond 8 uur op te moeten staan. In Italië lijkt alles een reden voor drama, maar er werd ook met drama (passie) gekookt en dat smaakte oh-zo lekker. Passie, ongestructureerde echte passie, recht vanuit het hart. Het maakt het leven kleurrijk.

Eerlijk is eerlijk: na 2 maanden werd ik als ‘Nordico’ helemaal gek omdat iedereen constant te laat was. Als er iets gestructureerd was, dan was het te laat komen. Soms vroeg ik me af of de afspraak wel door ging of dat ik wel op de juiste plek stond. Een half uur later kwam de eerste gast rustig een keer aanzetten en na een uur was meestal iedereen er wel.

Ik besef dat ik ‘de Nederlandsche cultuur’ goed heb ingebed in mijn systeem. Ik haal mijn passie uit het proces en probeer soms bewust wat chaos toe te laten tot mijn leven. Al is het alleen maar om wat meer kleur te kunnen zien.

Helpful reflection on anger

From: Mindfulness, a practical guide to awakening; Joseph Goldstein

What good will it do to hold on to malice, anger, or resentment?

Is our main concern being right or being free?

This question presents an interesting challenge in life situations where anger seems justified. In the discourses, there is a story of a woman named Videhika, who lived in the ancient Indian city of Savatti. She had a reputation for being very kind and gentle, but her maid, Kali, wanted to test her to see if she truly was that way. So Kali began to sleep late and not do her job very well. At first, Videhika was simply displeased, but over time, as Kali continued in her errant ways, Videhika became increasingly annoyed and angry, finally striking her maid in anger.

When i first read this story, I had an unexpected response. Although not at all condoning the psysical abuse, I did feel some sympathetic resonance with Videhika’s situation. If we’re counting on someone to fulfill an agreed-upon responsibility, isn’t it quite normal and even justified to become annoyed and angry when they fail to do so simply out of laziness or disregard- and not just once, but many times?

The Buddha, in telling this story reminds us of the radical, uncompromising freedom of liberation. This is a dreedom that’s not simply about feeling good and, therefore, depending on conditions changing winds of circumstance. The difficulties that we face in our lives can become a truth-reflecting mirror of our minds. Do we get angry or upset when things don’t happen the way we would like them to? Or do we respond from a place of wisdom?

Holding on to anger is like grasping a hot coal with the intent of throwing it at someone else; you are the one who gets burned.

Trampelpfad

Trampelpfad

Trampelpfad is Duits (joh) voor olifantenpaadje. Olifantenpaadjes zijn vernoemd naar de typische eigenschap van olifanten om altijd de kortste weg te kiezen en zich niet in het minst druk te maken over het afwijken van een geplaveid pad.

Olifantenpaadjes ontstaan doordat een kleine groep mensen op dezelfde manier de route afsnijdt. Wanneer zich eenmaal een zichtbaar spoor heeft gevormd volgen meer mensen het spoor en ontstaat er een pad.

Het blijkt dat olifantenpaadjes vooral voorkomen wanneer gebruikers hun bestemming in zicht krijgen. Olifantenpaadjes zijn nooit langer dan de officiële route en daarmee dus altijd een shortcut.

Duurzaam organiseren
Volgens allerlei slimme mensen zitten we in een transitieperiode als het gaat om duurzaam organiseren. In de nabije toekomst draait de wereld nog veel meer om delen, waardecreatie en samenwerken. De bestemming komt daarbij steeds beter en duidelijker in zicht.

Ik zie die toekomst wel zitten. Delen, samenwerken en openheid zijn de basis voor een duurzamere wereld. Ik ben daar gelukkig niet alleen in. Samen met 2 maatjes zijn we daarom Trampelpfad begonnen en kunnen we zeggen: wij zien die toekomst wel zitten.

We komen graag buiten de geplaveide paadjes en we leggen met plezier shortcuts aan. Op de plekken waar we komen zien we namelijk nog veel kansen om duurzaam met elkaar te verbinden en voor waardecreatie te zorgen.

Wat gaan we dan precies doen?
We knopen sociale ondernemers aan elkaar. Kennisdeling, kundedeling en meerwaarde creëren door vaker met elkaar te zijn.

Stel je voor: je bent (sociaal) ondernemer en je zit met een vraagstuk waar je niet goed uitkomt. Een 8tal ondernemers uit het Trampelpfad netwerk komen een paar uur bij elkaar op dinsdagavond om samen met jou te kijken naar je vraagstuk.

Stel je voor: je hebt net het meest inspirerende boek gelezen van de afgelopen 2 jaar. Je bent zo enthousiast dat je het iedereen kan aanraden. Waarom geef je geen presentatie bij Trampelpfad over je verworven kennis?

Trampelpfad ontbijt
Samen met Julien en Melle (initiatiefnemers Trampelpfad) organiseer ik op 3 februari het allereerste Trampelpfad ontbijt. Lekker vroeg, om 7 uur, je bent welkom. Ontbijten en filosoferen over de invulling. Wij trakteren, je hoeft je alleen maar hier aan te melden. Locatie: ‘De Bak‘; Tweede Oude Heselaan 181a. Tot volgende week.

Sociaal ondernemers: de ultieme zelfoplossers

Sociaal ondernemers: de ultieme zelfoplossers

Permanent Beta

De wereld is veranderd. Beter gezegd, de wereld is in constante staat van verandering. Zoals Martijn Aslander en Erwin Witteveen het in hun boek ‘Nooit af’ noemen: Permanent Beta. Dankzij technologische en maatschappelijke ontwikkelingen is informatie altijd en overal beschikbaar.

Transparantie is daarmee een onvermijdelijke waarde: resultaten en feiten zijn inzichtelijker dan ooit. Geen enkel bedrijf is meer gebaat bij onduidelijkheid. en sterker nog: bedrijven die transparantie niet weten in te bedden in hun structuur hebben straks geen bestaansrecht meer.

De mistgordijnen van de technologieontkenners

Overheid

Omdat alles inzichtelijker wordt en informatie overal verkrijgbaar is, is het makkelijker geworden om mee te denken en mee te kijken met onderwerpen waar we een passie voor hebben.

De beschikbaarheid van informatie zorgt tegelijkertijd voor een enorme complexiteit. Alles lijkt in verbinding te staan met alles en vraagstukken kunnen vanuit verschillende standpunten worden bekeken.

De rol van de overheid wordt hierdoor kleiner. Enerzijds kunnen we meer meedenken en meekijken met het beleid dan ooit tevoren, anderzijds is er steeds meer verschil van mening over de oplossingen die er gekozen worden. Deze verandering gaat niet onopgemerkt.

Bevolkingsgroepen

In Nooit af spreken Martijn en Erwin over 3 bevolkingsgroepen waarin de samenleving uiteen valt: De Grote Middengroep, De Boze Burgers en de Zelfoplossers.

Grote Middengroep
De Grote Middengroep wacht op betere tijden. Economie = conjunctuur en er komen vanzelf wel weer rijkere jaren. Democratisch gekozen leiders, aangesteld om problemen op te lossen, zorgen wel voor maatregels. Mocht het met de huidige leiders niet lukken, dan kiezen we de volgende ronde betere leiders.

Boze Burgers
Boze Burgers hebben geen vertrouwen meer in het oude systeem en de politiek. Ze hebben het gevoel geen grip meer op hun leven te hebben. Boze Burgers zijn net als de Grote Middengroep eraan gewend dat oplossingen bedacht en uitgevoerd worden door het systeem. Ze hebben echter de hoop opgegeven dat het nog goedkomt.

Zelfoplossers
Zelfoplossers hebben ook geen vertrouwen meer in het oude democratische systeem en de politiek, maar zien vooral kansen en manieren om het anders te doen. Ze komen zelf met oplossingen en bouwen graag mee aan hun omgeving.

Sociaal ondernemers

Een van de ultieme voorbeelden van zelfoplossers zijn de sociaal ondernemers in ons landje.

Sociaal ondernemers zijn een relatief nieuw fenomeen en een mooi voorbeeld van zelfoplossers. Goed geïnformeerd en goed om zich heen kijkend beseffen ze dat het oude model, waarbij de overheid de burger ontzorgt, niet meer adequaat is. Ze zien het belang van een sterke, geëmancipeerde maatschappij en voelen de verantwoordelijkheid om hier een bijdrage aan te leveren. De wereld is daarmee omgedraaid: sociaal ondernemers ontzorgen de maatschappelijke taken van de overheid en de gemeentes.

YouBeDo
Youbedo. Dezelfde boeken. Dezelfde prijs. 10% van de aankoop gaat naar een goed doel.
ProjectYou.jpg
ProjectYou. Biedt talent de kans om ervaring op te doen en zich verder te ontwikkelen op de arbeidsmarkt.

 Definitie Sociaal ondernemerschap

In de afgelopen weken ben ik samen met Melle en Julien een initiatief begonnen om sociaal ondernemerschap in Nijmegen nog veel meer aan elkaar te verbinden:

trampelpfad---
Trampelpfad. Creating an optimal environment for social entrepreneurship

Naast veel positieve reacties krijgen we ook veel vragen. Dé vraag die we daarbij standaard krijgen:

Wat doet een sociaal ondernemer anders dan een “gewone” ondernemer?

Dat vinden we een goede vraag. Voornamelijk omdat het een jong begrip is waar we met zijn allen nog wel even verder over na mogen denken. Social Enterprisegeeft ons de volgende definitie:

Sociaal ondernemen is ondernemen met een maatschappelijke missie.

Een sociale ondernemer

  1. Heeft primair een maatschappelijke missie: impact first!.
  2. Realiseert dat als zelfstandige onderneming die een dienst of product levert;
  3. Is financieel zelfvoorzienend, gebaseerd op handel of andere vormen van waarde-uitruil, en dus beperkt of niet afhankelijk van giften of subsidies;
  4. Is sociaal in de wijze waarop de onderneming wordt gevoerd:
    • winst mag, maar de financiële doelen staan ten dienste van de missie: het vergroten van de maatschappelijke impact. Winstneming door eventuele aandeelhouders is redelijk.
    • bestuur en beleid zijn gebaseerd op een evenwichtige zeggenschap van alle betrokkenen
    • fair naar iedereen
    • bewust van haar ecologische voetafdruk
    • is transparant

se

Here to stay

Alhoewel sociaal ondernemerschap dus nog jong is, ziet de toekomst er aardig uit. Harde data zoals een werkgelegenheidsgroei in 2015 van 36% en een omzetstijging van 24% ten opzichte van 2013 gaan misschien niet over een lange periode, maar laten een positief beeld zien.

Met wat voor soort ondernemer ik ook spreek, het bewustzijn om van de wereld een betere plek te maken lijkt groter dan ooit. De bereidheid om een bijdrage te leveren is groot,  de bereidheid om daar ook voor beloond te worden is dat ook.

De balans om een bijdrage te leveren én geld te verdienen wordt is steeds vaker aanwezig. Bij komende generaties zal dat alleen maar meer aanwezig zijn. Sociaal ondernemerschap is here to stay.

Trampelpfad: Trampelsessie

Samen hebben we een bak aan ervaring op verschillende vlakken. Onder andere marketing, (sociaal) ondernemerschap, projectmanagement, HR, IT en accountancy hebben in onze ontbijtsessies al om tafel gezeten. We zijn in ons leven en in ons werk tegen uitdagingen aangelopen die we op onze eigen manier aangepakt hebben. We hebben hierdoor inzichten en ervaringen waarmee we elkaar heel makkelijk verder kunnen helpen. Of zoals Julien zou zeggen:
combineer dat nou!
Tijdens de Trampelsessie zagen we vraagstukken van ondernemers door met elkaar. Hierbij kun je aan de volgende vraagstukken denken:
  • Praktisch: ‘Hoe kan ik een betere geldstroom aan deze dienst hangen?’
  • Praktisch: ‘Hoe kan ik meer klanten vinden voor mijn product?’
  • filosofische: ‘Wanneer is een ondernemer sociaal en wanneer doet hij aan MVO?’

Versexpress

Het vraagstuk voor de eerste Trampelsessie komt van Julian en Martijn, die samen begonnen zijn met ‘Versexpress’. Een bezorgdienst van lokale groente en fruit met een grote bakfiets, gedreven door spierkracht. Versexpress gaat langs deuren om hun groente en fruit op bestelling af te leveren. Enthousiast gestart met hun bedrijfje zit Versexpress met de volgende vragen:
  • Hoe kunnen we ervoor zorgen dat het kooppatroon van onze (potentiële) klanten verandert (van kopen in de supermarkt naar kopen bij Versexpress)?
  • Hoe kunnen we de logistiek rondom ons leveringen handig inrichten (bestelmomenten, levermomenten)?
  • We krijgen veel vragen om lunch te leveren aan bedrijven, hoe kunnen we dit het beste inrichten?
Op de avond zelf gaan we met Versexpress in gesprek over wat ze precies doen, waar ze tegen aan lopen en kijken we samen waar we ze het beste mee kunnen helpen.

Datum & Locatie

Donderdag 10 maart ben je om 19:00 welkom om samen met ons Julian en Martijn verder te helpen met hun onderneming. De locatie is deze keer in de Lindeberg bij ProjectYou.

De Balans: dansen op de gulden middenweg

De Balans: dansen op de gulden middenweg

Ik houd privé en zakelijk niet graag gescheiden. Knap als je daar überhaupt nog een balans in hebt of naar streeft. Niet schrikken, maar voor mijn gevoel hoor je bij een uitstervend ras. We zijn  inmiddels op zo veel manieren verbonden met elkaar dat je werk-ego niet meer te onderscheiden is van je thuis-ego.

Zo kom ik bij mijn nieuwe werkomgeving allerlei mensen tegen die ik persoonlijk ken. Goed, dat zal ook iets te maken hebben met de grootte van Nijmegen, maar je snapt het idee.

Verzuim

‘Maar je snapt het idee’. Kennelijk snapt niet iedereen het idee. Met veel verbazing  heb ik de ophef over het verzuim gevolgd. Wat “bleek” recent?

Zeker de helft van de werknemers die zich ziek meldt, heeft geen medische klachten.

Werknemers melden zich ziek vanwege privéproblemen, zoals een zieke oudere. Mijn verbazing zit hem in de nieuwswaarde en de reacties die erop volgden:

  1. Met de huidige beweging richting meer participatie en de permanent bèta maatschappij komen we tijdens werktijden meer ‘in de knoei’ met de thuissituatie. ik dacht dat dit al transparant was.
  2. De reacties op het nieuws waren in veel gevallen tegen het paniekerige aan. Ik zag meerdere berichten voorbij komen waarbij de mentaliteit van een hele werkende generatie werd gelaakt.

In mijn optiek moeten HR-afdelingen anders naar deze situatie kijken en meer rekening houden met de verwevenheid van verschillende werelden en de toegenomen flexibiliteit. Waar begin je dan met zoeken? Tot mijn grote geluk mag ik regelmatig samenwerken met zelfstandig professionals. Zp’ers lijken beter in staat om minder te verzuimen (rondom privéproblemen).

Werk & privé balans

Betekent minder verzuim ook direct een goede werk-privé balans? Uiteindelijk is verzuim natuurlijk een matige KPI voor het grote geluk. Ben je in balans? Heb je de gulden middenweg te pakken, equanimity, yin en yang.

We kennen allemaal die die-hards die (!) (te)veel werken. Terwijl ik deze blog om 22:30 aan het schrijven, besef ik me dat mijn eigen werk-privé situatie niet altijd even sterk is. Alhoewel ik soms het onderscheid dus niet meer kan maken (is een blog werk of privé?) ben ik veel van mijn week kwijt aan projecten, opdrachten en andere ambities. Ik merk daar meteen bij op dat ik op dit moment geen kinderen heb waar ik voor moet zorgen, hooguit uit de hand gelopen hobby’s. Mijn situatie is dan ook nog relatief overzichtelijk.

We kennen ook allemaal die die-hards die (!) veel en hard werken, kinderen hebben (een stuk of 3), 6 keer in de week sporten, gezond eten, 4 uur slapen en toch ook nog altijd vrolijk zijn. Hoe doen ze dat? Welke zaken hebben ze zo goed op orde?

Met die vragen ga ik voor Trampelpfad op pfad. In dit netwerk voor sociale professionals en sociaal ondernemers zijn we namelijk op zoek naar waarde. Een evenwichtig leven hoort daar ook bij. In de komende periode zal ik een serie interviews doen met (door mij uitgeroepen) toppers en balans-goeroe’s.

De resultaten zie je uiteraard vanzelf voorbijkomen.

Oasis game: hoe creëer je een oase in de woestijn?

Oasis game: hoe creëer je een oase in de woestijn?

Sociaal domein

Het sociale domein is op zijn zachts gezegd een interessant veld om in werkzaam te zijn op dit moment: Met de 3 decentralisaties van de AWBZ naar WMO, de participatiewet en de transitie van de jeugdzorg vers in het geheugen (en eigenlijk nog in volle gang) zijn veel partijen hard aan het werk om een logische indeling van het domein te maken.

Het begrip ‘sociaal domein’ klinkt nogal groots. Op zoek naar een definitie kan ik die maar matig vinden. Er is frappant genoeg geen Wikipedia pagina van te vinden. Na wat langer gezocht te hebben vind ik 2 aardige definities:

Tot het Sociaal Domein hoort alles wat te maken heeft met zorg en ondersteuning van burgers met een hulpvraag. Daarbij gaat het om jongeren, ouderen, mensen met een beperking (fysiek of psychisch) en mensen die moeilijk aan werk kunnen komen of die werkloos zijn geworden. Alle organisaties, diensten en voorzieningen die mensen ondersteunen, de leefbaarheid vergroten en participatie (dat is meedoen in de maatschappij) bevorderen werken binnen het Sociaal Domein.

“Term gebruikt voor alle sectoren die te maken hebben met de sociale kant van het gemeentelijke beleid: zorg, welzijn, onderwijs, gezondheidszorg, opvoeding, inburgering en sociale activering.”

Nederland kantelt en burgers mogen het daarin zelf bedenken. Of je wil of niet, het initiatief ligt niet meer bij overheid en gemeenten om zaken te regelen. Daar waar gemeenten nog enorm moeten wennen aan hun nieuwe rol geldt dat evenzo voor burgers en professionele partijen. Wat betekent bijvoorbeeld een ‘faciliterende houding’ voor burgers die het allemaal niet zo makkelijk kunnen regelen. Hoe kunnen zijn zelfstandig mee participeren? En hoe verbindt je deze groep met burgers die het allemaal wel voor elkaar krijgen?

Terwijl de aandacht ligt bij participatie wordt door professionals een enorme drukervaren om alle casuïstiek adequaat en op een goede manier te verwerken in bijvoorbeeld de sociaal wijkteams.

Daarom heen wordt druk gezocht naar manieren om te verlichten, logischer in te richten en slimmer (samen?) te werken. Dat deze zoektocht moeilijk is en gevoelig ligt, bleek vorige week nog maar eens: Op 18 mei bepaalde de Centrale Raad van Beroep dat huishoudelijke hulp toch echt onder de WMO valt en niet onder ‘een algemene voorziening’ zoals sommige gemeentes beweerden.

Het domein heeft het zwaar. Door alle hectiek lijken keuzes van gister vandaag alweer onzinnig.Lukt er dan zo weinig? Zijn er geen mooie kanten aan de kanteling, stippen op de horizon?

Oasis game

Zeker wel. Ondanks alle perikelen zijn er veel lichtpuntjes te vinden. Burgerinitiatieven te over die het goede voorbeeld geven: Van ‘Welcome to the Neighbourhood‘ en ‘Welcome to Nijmegen‘ tot de G1000.

Ik deel hier graag een enorm lichtpunt waar ik zelf bij aanwezig mocht zijn: Vorige week hebben we met Tandem De Oasis game gespeeld in Hengstdal.

Met pak hem beet 25 opbouwwerkers hadden we een week de tijd om met bewoners de wijk te transformeren. In 1 week? Ja, in 1 week, lekker kort cyclisch. Van te voren was er geen inzicht in het programma, dus toen we ons voor de eerste keer verzamelden op maandagochtend was er veel nieuwsgierigheid. Welke stappen gingen we nemen om in 1 week resultaat te halen?

Miracle

Maandag: Aprecciative gaze

de waarderende blik: we starten met het leren zien van bestaande schoonheden in een omgeving, ook al is dit soms ver te zoeken. We waarderen wat er is en kijken niet naar wat er niet is, door bijvoorbeeld op zoek te gaan naar plekken waar creativiteit van de bewoners zich manifesteert.

Maandagochtend hebben we met z’n allen eerst eens stilgestaan bij onze eigen groep. Wie zijn we en waarom doen we wat we doen. Vervolgens hebben we de rest van de dag de tijd genomen om in de buurt te kijken naar ‘beauties’. Schoonheden in de buurt. Kunst, auto’s, motoren, tuinen en andere positieve opvallers. Alleen kijken en waarderen.

Oasis Game

Oasis Game

Oasis Game

Oasis Game

Dinsdag: Affection

het opbouwen van relaties: nadat we schoonheden hebben ontdekt en vastgelegd, gaan we hierover met bewoners in gesprek. We gaan op zoek naar ‘de mens’ in de buurman en ontdekken zijn kracht en hoe die in te zetten is voor de buurt. Het samenwerken aan een betere leefomgeving is namelijk leuker als je daarbij het beste van jezelf in kan brengen.

Dinsdagochtend begonnen we dus met al het moois van maandag in onze gedachten. We werden vervolgens uitgedaagd om de beste versie van onszelf boven te halen. Daarbij stil te staan en daarmee op pad te gaan. Welke verhalen zitten er achter al die schoonheden van gister? Wat blijkt: wat gaat iedereen graag in gesprek over mooie dingen.

Oasis Game

Oasis Game

Woensdag: Dream

het vinden van een gezamenlijke droom: we willen de beste leefomgeving creëren die je maar kan bedenken en daarvoor gaan we in gesprek met de bewoners over hun dromen voor zichzelf en de buurt. De nadruk wordt gelegd op wat er (mogelijk) is en niet op wat er niet is, oftewel we denken vanuit dromen en niet vanuit problemen. Als mensen abstract dromen (veiligheid, meer spelen), proberen we dit concreet te maken (schommel, ontmoetingsplek, meer kleur ). Het doel van deze fase is het omschrijven van dromen voor de wijk, het vinden van talenten en fysiek inzetbare middelen om de droom te kunnen realiseren.

Woensdag stond in het teken van dromen. Niet die van ons, maar die van de buurt. Inmiddels waren we daar al 2 dagen aanwezig waardoor het ook niet meer zo gek was dat we er rondliepen. Overdag zochten we naar de dromen van de buurt, in de avond stond een eerste bijeenkomst met de buurt op het programma. Met een goede taakverdeling wisten we een mooi feestje uit de grond te stampen waarbij buurtbewoners opnieuw hun dromen bij ons konden achterlaten. Ontmoeting, buurtfaciliteiten en samenzijn werden veel genoemd door de buurt.

Oasis Game

Oasis Game

Dreams

Donderdag: Care

de droom ontwerpen: alle buurtbewoners zijn uitgenodigd om samen, tijdens een interactieve participatieavond, de collectieve droom te kiezen en uit te werken. We gebruiken de creativiteit van het collectief om tot de ultieme droom van de gemeenschap te komen en vervolgens wordt de droom in subgroepen ontworpen en op schaal nagemaakt. Een jury, bestaande uit een jongere, oude bewoners en mensen met zeggenschap, kiezen uit de verschillende schaalmodellen wat zij het mooiste en beste vinden. De deelnemers maken uiteindelijk één definitief model.

Donderdag werd een spannende dag. Op donderdag onderzochten we of we goed geluisterd hadden naar de dromen van bewoners. Om vervolgens van die dromen tot een concreet ontwerp te komen om uit te voeren. Niet door ons, maar door bewoners. Avonds stond een ontwerpfeestje op het programma. Er was weer wat momentum gewonnen, de avond werd druk bezocht. Overigens was de gemeente hier ook bij aanwezig: om aanpassingen te maken in de openbare ruimte moet je goed met elkaar en omliggende partijen communiceren!

Oasis game

Oasis game

Oasis game

Vrijdag: Miracle

samen aan de slag: samen met buren, professionals, vrijwilligers gaan we bouwen, klussen en verven. Er wordt daarbij zoveel mogelijk gebruik gemaakt van lokale talenten en materialen. Als bewoners hun eigen ideeën tot uitdrukking kunnen brengen, zal een spectaculair eindresultaat ontstaan dat ieders verwachtingen overtreft. Tevens wordt er een feestje van gemaakt; samen voor de buurt werken moet plezierig zijn.

Aan de bak. Gisteren waren en veel mensen op de avond afgekomen. Vandaag wordt er gebouwd. Gisteren was besloten om een groot perk aan te pakken. Belangrijk bij deze dag: het is van de bewoners. We bouwen niet zelf. Zouden er bewoners op komen dagen? Ze waren er, niet zoveel als gister, maar genoeg om mooie dingen van de grond te krijgen!

Oasis game

Oasis game

Oasis game
Miracle3

Oasis game

Zaterdag: Celebration

samen vieren: vergeet nooit te vieren wat je bereikt hebt! We zullen stilstaan bij het gezamenlijke resultaat en de uitkomsten van de gezamenlijke inzet vieren met het benoemen van de resultaten, muziek, eten en drinken.

We moesten er zaterdag iets langer op wachten: bewoners die ons kwamen helpen om verder te werken aan het perk. Uiteindelijk stond de zaterdag ook in het teken van iets anders: vieren! Vieren wat we deze week met z’n allen bereikt hebben.

Oasis game

Oasis game

Oasis game

De tweede donderdag: Re-evolution

samen door: in deze fase willen we bewoners de tools meegeven om met dezelfde energie en spirit zelf nieuwe initiatieven te ontplooien. We willen doorbouwen op het versterkte zelfvertrouwen en de opgebouwde collectieve energie.

Een kleine week later verzamelden we in de middag om opnieuw de wijk in te trekken. Opnieuw om een klein samenzijn te organiseren met de bewoners. Om te reflecteren op de intensieve week, maar ook om vooruit te kijken. Er waren immers te mooie dingen gebeurd om zomaar te laten liggen. Mensen hebben elkaar ontmoet, hervonden, hebben samen gebouwd, hun droom en hun mening gedeeld en elkaar geholpen. Er was betrokkenheid, dat wilden we houden. Bewoners gaven ons precies dat deze middag: initiatieven om muziekbandjes en avonden op te richten, het plantsoen te gaan onderhouden, contactpersoon te worden voor de gemeente en samen een bankje te bouwen.

Terugkijkend op deze prachtige week hebben we het volgende bereikt:

  • Wij (Als Tandem) zijn hechter geworden als groep
  • Wij hebben een oprecht contact gelegd met bewoners
  • Bewoners hebben met elkaar oprechte contacten gelegd
  • Bewoners hebben de wijk verbeterd
  • We hebben in 1 week een grote impact op de wijk gehad

Het klopt wat ze zeggen:

‘Een oase biedt hoop, stabiliteit en een toevlucht voor vermoeide reizigers in de woestijn.’

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s