Wind mee

De leuco’s zitten op  0,6. Mijn conditie verbetert per dag en ik kan al 2,5 km fietsen op de hometrainer. Hoe meer wind mee, hoe verder je vooruit kan kijken. De kermis is nog steeds een doel om zo snel mogelijk naar huis te kunnen.

De evenementen buiten het ziekenhuis zijn tot nu toe elke keer een drijfveer geweest om zo snel mogelijk beter te worden. Vierdaagse, kermis, feesten. Straks ook Kerst en Oud en nieuw. Dat wordt timen! Nacho en Tjerk zijn er, zoals altijd. Elke dag vinden ze weer ruimte om langs te komen. Vaak zijn het hun verhalen die me “op de been” houden. Plannen voor Oud en nieuw worden gesmeed, plannen om naar de kermis te gaan.

’s Nachts op bed, gaan in één keer de lichten aan op de kamer? Ik doe langzaam mijn ogen open. Wat is er aan de hand? Een oude man voor mijn neus. Een oude man voor mijn neus?? Komt God me persoonlijk halen? Dan heeft hij wel een slechte pyjama-smaak.

De man kruipt mijn eenpersoonsbed in.

“Wat bent u aan het doen?”

vraag ik zonder resultaat. De verstrooide man reageert niet. Ik druk op de alarmbel. Alsof er een beer naast me ligt, houd ik me 10 minuten doodstil. Eindelijk een zuster.

“Wat kan ik voor je doen?”

“Als het niet teveel moeite is, zou je dan deze man uit mijn bed willen halen?”

Zonder enige verbazing maakt ze de oude man wakker

 “Kom we gaan naar uw eigen kamer.” “Gebeurt wel vaker, ga maar weer slapen”,

zegt ze in mijn richting.

Verdwaasd val ik in slaap. Met het licht aan!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s