De weg koos jou

Elk beetje haar op mijn lichaam is weg. Geen spoor van beharing meer te vinden. Schaamhaar, wenkbrauwen, oogwimpers. Ik zie eruit als het standaardtype kankerpatiënt, niet te miskennen. Gek, zo voel ik me dus absoluut niet!

Koorts, koud en nat van het zweet. Tijd voor een bloedtransfusie. Eerst douchen. De douche tussen de twee sluizen vereist een barre tocht langs het bed en drie meter ziekenhuiskamer, alvorens je op het eenzame uitklapstoeltje plaats kan nemen. Een uitstekende plek om je zonden te overdenken.

T is er met Inge en Pim, twee klasgenootjes. We praten met zijn vieren over school, 11 september en het ziekenhuis. Inge zit bij gebrek aan een stoel bij T op schoot. Als Inge omhoog komt met haar strakke broek, kijk ik T recht in zijn ogen aan. Ik heb een grote glimlach op mijn gezicht. Na vijf seconden naar elkaar gekeken te hebben, maakt T een handgebaar waarmee hij aangeeft dat er iets gegroeid is. Ik kom niet meer bij van het lachen.

“Anderen vinden rustplaatsen
Op hun weg, in de zon
Waar ze elkaar ontmoeten.
Maar dit
Is jouw weg
En het is nu, nu
Dat je niet mag falen.

Schrei
Als je kunt
Schrei
Maar klaag niet.
De weg koos jou
En je moet dankbaar zijn.”

(onbekend)

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s