Punctie

Augustus 2001

Om half 11 rijden pap en ik naar het Radboud voor de scan. Voel me veilig met hem naast me. Na een tijd wachten en een smerig drankje genomen te hebben, word ik door een enorm apparaat gehaald. Geluiden en mensen om me heen. Ik hoor het niet. Met mijn hoofd ben ik al bij de punctie die eraan komt vanmiddag.

Eenmaal thuis, bel ik Nach en Tjerk voor wat afleiding. Het lukt helaas niet. Ik ben er niet bij met mijn hoofd. Ik ben te nerveus.

Als het tijd is om te gaan zeg ik niks meer. Ik zie het als een bokswedstrijd waar je de volle concentratie voor nodig heb. Ik verkeer nu in mijn eigen wereld. Een pet omlaag getrokken zorgt ervoor dat niemand mijn ogen kan zien.

In het ziekenhuis vraag ik een vriendelijke Dr.McK om uitleg. De laatste punctie was toch schoon?

“De eerste borstpunctie was van slechte kwaliteit, ik vertrouw de beoordeling niet. Vóór je eerste chemo is de bekkenpunctie niet gelukt. Het kan dus zijn dat de Burkitt al wel in je beenmerg zat, na de eerste chemo verdwenen is en nu weer opduikt. We moeten dit zeker weten voor we een stamceltransplantatie gaan doen. We hebben de nieuwste naalden, het zal minder pijnlijk worden dan in het CWZ”

Ik blijf voor de zekerheid tòch maar geconcentreerd, geen spier vertrekt op mijn gezicht als ik op mijn zij ga liggen. Het ergste blijft dat ik niet kan zien wat er gebeurt. Als eerste komt de verdoving, een scherpe punt in mijn rug, ik voel iets vloeibaars mijn rug in lopen. Mijn huid wordt gevoelloos. Nu komt het pijnlijke stuk. Met een lange naald prikt Dr. McK door het botvlies heen.Ik bijt mijn tanden stuk van de pijn. Mam zegt dat ik adem moet blijven halen.

“Ik ben niet aan het bevallen hoor mam!”

Ze heeft echter wel gelijk, ontspannen is het beste dat je kan doen, maar wil je dat kunnen moet je zo ongeveer een getrainde Boeddha zijn. Pap ziet het met lede ogen van een afstand aan, kan zijn tranen bijna niet bedwingen als hij zijn zoon zo ziet. Als ik denk dat we klaar zijn, moet het ergste stuk nog komen. Shit, ik dacht dat we er waren! Uit boosheid sla ik mijn vuist stuk op de muur. Dr. McK komt met de holle boor aan om een stuk beenmerg uit mijn bekken te draaien. Ik knijp mams handen fijn als hij bezig is. Hier sloeg ik de vorige keer de arts voor haar kop, maar Dr.McK doet het sneller en het is inderdaad minder pijnlijk.

Later bedenk ik dat mensen die puncties uitvoeren, het ook een keer voor het eerst moeten uitvoeren. Zouden zij dan ook zenuwachtig zijn? Misschien was die keer dat ik die vrouw sloeg wel haar eerste keer.

Als we klaar zijn, zweet ik van het samentrekken van alle spieren. Volgens mij heeft mijn hart het nog het zwaarst bij deze ingrepen. Ik ben opgelucht dat het voorbij is. De concentratie is weg, ik ben weer vrolijk. De uitslag is pas over een week. Lekker ver weg dus, tijd om een week te ontspannen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s