Mijn keuze

Iteke en Boukje zijn op vakantie. Het huis is leeg. Het geeft me tijd om bij te komen. Neem de tijd voor herstel, het kan ook niet anders. Ik voel me weer bijkomen van de infectie. De koorts is weg en er is alleen nog het zwakke gevoel dat me weerhoudt dingen te doen.

Er zit veel tijd tussen de 2e en 3e chemo. Hoe bereid je je daarop voor? Misschien is er teveel tijd om na te denken. Mijn ziekte, de scheiding, hoe ga ik met die dingen om? Heb ik er überhaupt iets in te bepalen? Kan ik keuzes maken die het resultaat beïnvloeden? Ben ik niet simpelweg lijdend voorwerp? Welke standpunten moet ik tijdens de scheiding van mijn ouders innemen, zonder mensen te kwetsen die me steunen? Met wie moet ik het daarover hebben? Mijn vrienden wil ik niet lastig vallen met dilemma’s. Pap, mam? Die zitten er net zo goed middenin. Familie? Die zijn niet objectief.

Het huis is min of meer getransformeerd voor de transplantatiekuur. Alle planten eruit, alles wat bacteriën vasthoudt, alles wat ook maar een beetje op leven lijkt is eruit geknikkerd. Mam is bezig alles schoon te houden. Ergens heb ik het idee dat ik geen betere moeder had kunnen wensen voor deze taak.

Puzzels, spelletjes, kruiswoordpuzzels. Elke hobby is al voorbijgekomen. Ik leg de laatste stukjes van een puzzel, die ik volgens Heid niet voor 2 uur af zou krijgen. Om 10 voor 2 is hij af.

In de middag komen Bag, Tjerk en Erik langs. Gaaf dat Erik er ook is, een vriend uit de buurt. Uit de groep Marterstraat. Lui waar ik altijd min of meer tegenop gekeken heb.

Mam heeft schoolspullen voor me gehaald.

“Mocht het nodig zijn na de vakantie”

Ik weet niet zo goed wat ik daarmee moet, met school bedoel ik. In het ziekenhuis is er genoeg tijd om te studeren, of in ieder geval om iets te doen. Aan de andere kant probeer ik in leven te blijven en vraag ik me af of ik me met deze “onbelangrijke” dingen kan bezig houden?

‘s Avonds eten we met mam en haar zussen bij opa een frietje, genieten!

Terug thuis overdenk ik de vragen die me al de hele week bezig houden. Ik heb me er tot nu toe nog niet mee bemoeid, maar ik besef dat ik er niet aan zal ontkomen dat er veel gaat veranderen thuis.  Hoe meer ik nadenk, hoe meer vraagtekens er zijn, hoe bozer ik word. Als pap en mam uit elkaar zijn, hoe zit het met dit huis, waar moeten we wonen? Financieel verandert er veel. Ik wil niet weg uit dit huis. Het is een belangrijke plek voor me.

Ik zit opgesloten door ziekte. Daarnaast zit ik ook opgesloten in deze scheiding. Ik heb te weinig invloed op dit gebeuren. Ik wil de baas zijn over mijn omgeving, maar ik kan godverdomme de boel niet bij elkaar houden. Ik heb geen inzicht in wat er om me heen gebeurt. Straks ben ik genezen en dan kom ik terug in een andere wereld! Die gedachte is niet goed genoeg voor mij. Ik smijt met een aantal dingen terwijl ik huil. Mam komt kijken, ziet de zooi in de kamer.

“Wat is er Tim?”

“De scheiding mam, dat ik ziek ben geeft me het gevoel dat ik geen keuzes kan maken”

“Je mag altijd je eigen keuzes maken, je leven is van jou. Ik ben trots op je keuzes.”

“Straks verandert alles, hoe moet het met dit huis. Hoe weet ik dat ik straks nog in dezelfde wereld terugkom als alles klaar is?”

“We blijven hier wonen, dat garandeer ik je! Je hebt straks echt je eigen leven weer terug!”

We praten over kanker, de scheiding en aan het eind van de avond ben ik gerustgesteld.

Dank je mam.

Juli 2001

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s