Juli 2001

Het weer is nog steeds hetzelfde als mijn toestand; somber. Het regent keihard en de lucht is donker, midden in de zomer. Ik moet vandaag mijn bed uitkomen om met mam naar het ziekenhuis te gaan, pap is werken. Fietsen zit er niet in en mom moet een grote angst overwinnen om met de auto te gaan.

Ze heeft weliswaar een rijbewijs, maar rijdt niet graag auto. automobilisten rijden te agressief en de auto’s zijn veel te groot volgens mam. Volgens mij komt het ook doordat pap een paar jaar geleden een auto-ongeluk voor ons huis heeft gehad. Hij liep een ingeklapte long, gebroken ribben en een paar andere breuken op. Ik was toen een kleine jongen en hoorde het gebeuren. Vlak voor de deur. BAM. Als ik uit het raam kijk zie ik onze Opel Kadett dwars op de weg staan. Even verder op staat een enorme, gemene BMW. Mijn blik richt zich meteen op de Opel. Terwijl mijn handen en gezicht tegen het raam geplakt zijn, zie ik hoe pap vanuit de auto op een kalme manier uitleg geeft aan de mensen die naar het ongeluk toe gesneld zijn.
Mam komt in haar pyjama naar boven gerend om vanuit mijn raam naar de situatie te kijken. Ze besefte in haar slaap dat pap net weg was. Ze rent in haar ochtendjas naar beneden en naar buiten. Ik blijf kalm want pap is ook kalm. Hij heeft van alles gebroken, maar hij blijft kalm.
Later blijkt dat de agressieve BMW veel te hard heeft gereden. Omdat pap zijn gordel niet om had heeft hij het overleefd. Een bikkel, ik bewonder hem om zijn rust, zo wil ik deze periode ook doen.

In het ziekenhuis worden de bloedwaardes gecontroleerd en dr. van T. komt nog even naar me kijken. Het blijft een meelevende man die zelf ook veel heeft meegemaakt. Dat hoorde ik laatst. Hij maakt zich niet al te veel zorgen om mijn ‘griepje’.
Deze uitstapjes kosten veel energie en kracht. De koorts is nog niet weg.

Tjerk komt middags gamen. We spelen competitiemanager en hebben samen een aardig team opgebouwd. Grappig dat ik nerveus kan zijn voor de uitslagen van de wedstrijden die we spelen. Schreeuwend zitten we achter de computer, leggen het spel regelmatig stil om tactische wijzigingen door te voeren. Zo nu en dan spelen we een wedstrijd over. Dat kan met computerspelletjes gelukkig.

Bouk is de hele dag bezig haar kamer op te ruimen en min of meer te verbouwen. Een hele operatie bij mijn zus, inclusief strijdplan en planning. Nogal eens zonder positief einde. Uiteindelijk kost het de hele dag  om iets te bereiken waar ze al min of meer mee begon. Soms moet je op reis om te beseffen dat je thuissituatie de plek is om te zijn.

Ietje haar tekening is eindelijk af. Net zoals bij alle andere cadeau’s weet ik niet zo goed hoe ik mijn waardering moet laten zien voor zoiets moois. Er zit zoveel liefde in, ik bedank Iet voor de tekening.

Please take these broken wings,

And use your hands to come

And heal me once again.

Please take these broken wings,

And let me fly,

Until the end of time.

Nachts in mijn bed zweet ik alles eruit. Mijn lichaam verzet zich samen met de antibiotica tegen de infectie. Mam komt langs om het bed te verschonen. Het doet me denken aan de nachten dat ik nog in bed plaste. Dit voelt een stuk nobeler.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s