Sinusholte ontsteking

Juli 2001

Om 11 uur maakt mam me wakker, dat is nog eens wat anders dan om 8 uur bruut uit je slaap gehaald worden in het ziekenhuis. Ik loop de zoldertrap af naar de douche. Hijgend stap ik de douche in. Na 5 minuten ga ik in de douchebak zitten, red het anders niet. Waar ik na de vorige chemo vrolijk naar de Weezenhof fietste, haal ik het nu net om te douchen.

Opa Ton en ‘Mimi’ Toos komen langs (ze heet eigenlijk gewoon Toos, maar om de een of andere reden hebben we haar altijd Mimi genoemd). Ze zijn er minstens 2 keer in de week.

Middags met Tjerk op pad. We fietsen langs het NEC-stadion en gaan daarna bij Tjerk computeren. Ploeterend kom ik bij Tjerk aan. Geniet een stuk minder van de buitenlucht en heb eigenlijk geen energie om überhaupt nog iets te doen, maar ik vind dat ik mijn lichaam dan maar moet dwingen om energie te hebben.

Later in de middag voel ik me helemaal belabberd. Met een deken om me heen zit ik achter de computer. Mam wil perse mijn temperatuur opmeten, maar ik was net blij dat ik van die onzin af was. Bovendien kan ik al voorspellen dat de uitkomst niet goed is, ik voel me echt slecht. Na een kleine discussie meet ze toch mijn temperatuur: 39,6 graden, oeps, dat is niet best.

Mam belt met de B12, mijn afdeling in het CWZ. Er gebeurt waar ik al bang voor was, we moeten naar de EHBO van het CWZ. Daar heb ik echt geen zin in, ik ben net thuis! Eenmaal op de EHBO moet alles gebeuren waar ik zo’n hekel aan heb: bloedprikken, infuus, urine inleveren, hartfilmpje maken, longfoto’s en vooral lang wachten. Wachten op de uitslagen, terwijl het enige wat ik wil is slapen in mijn eigen bed. De rillingen lopen over mijn lijf. Ik heb geduld en ik neem ook de tijd om tegen deze ziekte te vechten, maar als ik thuis ben om bij te komen dan wil ik ook thuis blijven om bij te komen.

Conclusie van het onderzoek: sinusitis, ontsteking van de sinusholtes. We krijgen een recept voor de antibiotica en ik moet vooral veel paracetamol nemen om de koorts te drukken. We mogen weer naar huis. Na 2 paracetamol wil mam om 11 uur mijn koorts meten. Meteen weer verzet, verzet tegen de thermometer! Ik laat het toch toe, de koorts is gedaald naar 37,9 graden.

Ouwehoeren, lachen, grapjes maken, maar zodra ik alleen ben is er angst. Ben ik bang om dood te gaan. Deze momenten zij moeilijker dan in het ziekenhuis waar controle en veiligheid is. Ik praat veel met god de laatste tijd, maar het is een vrij eenzijdig gesprek.

Bouk, Iet en mam komen nog even kletsen op mijn zolderkamertje en ik kan ze gelukkig weer laten lachen na een paar stomme opmerkingen. Na een massage, die ik elke dag netjes krijg van mama, val ik in slaap.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s