Broken Wings (2e chemo)

Begin van de 2e helft         Juli 2001

Tim grote vriend van me. De 2e Helft begint. De eerste was je geweldig. Vol verwondering en bewondering hebben we gezien hoe jij het doel schoonhield. Je hebt nog steeds een goed team en vol vertrouwen zien we de rest van de strijd tegemoet. Want Tim als dit alles achter de rug is ligt er voor ons nog een andere taak te wachten, je weet wat ik bedoel. En dat doen we ook samen, en uiteindelijk zullen we met onze eenheid toch weer gelukkig worden. Kerel we rekenen op je en vergeet ‘t niet we houden van je.

Opa

Na het leven van opa’s brief kan ik mijn tranen niet bedwingen.

Als we in het ziekenhuis aankomen, krijgen we kamer 14 toegewezen. Meteen staat mijn gezicht op onweer; kamer 14 is namelijk een vierpersoonskamer. Ik ga op het bed liggen en kijk eens rustig om me heen. Oude mensen liggen stil voor zich uit te staren. Af en toe hoest er eentje. Ik kijk ze 1 voor 1 aan. Ze kijken allemaal met dezelfde nietszeggende blik. Wachtend op de dood denk ik. Daar doe ik niet aan mee.

Pa zit naast me op een stoel, mam begint 1 van de 4 tassen uit te pakken, voor de rest is hier geen ruimte. Pap gaat terug naar zijn werk, mam heeft het zichtbaar moeilijk, ook zij heeft een eigen kamer nodig. Ik raak met de seconde geïrriteerder. Ergens is het fijn dat pap het zakelijker bekijkt dan mam. Iemand moet zijn hoofd koel houden. De maatschappelijk werkster ziet dat we het moeilijk hebben, misschien kan zij iets voor ons doen.

Hoe kan het dat je een kankerpatiënt die straks in quarantaine moet, met 3 andere zieke mensen opsluit? Dat klopt toch niet? Dr. v. T. komt nog langs en vertelt dat het deze keer geen VIP behandeling wordt. Ik verbaas me over deze uitspraak, ik verdien toch een VIP behandeling? Ik ga #@$%% dood hier, ik ben 15 en lig dood te gaan, hoezo geen VIP?

Mam trekt het ook slecht. Soms denk ik dat ze meer lijdt onder dit alles dan ik, ik voel me schuldig, dit wil niemand zijn moeder aandoen, ook nog in scheiding, de hele wereld om voor te zorgen.

Om half 2 beenmergpunctie omdat de vorige mislukt is. Vanaf het moment dat het woord ‘beenmergpunctie’ valt, gieren de zenuwen door me heen. ‘Don’t freeze time to be a hero’ spookt door mijn hoofd. Nacho is er inmiddels. Zijn aanwezigheid kalmeert me enigzins, hij is een realist. Laat geen emoties zijn gedachten beïnvloeden. Tenminste, voor zover het mogelijk is, want tijdens de punctie zie ik toch ook angst in zijn ogen. Het zal wel door mijn geschreeuw komen. Deze keer doet een andere dokter de punctie. Het is een vrouw, misschien kunnen die het wat vriendelijker.

Het medisch team is deze keer met zijn drieën gekomen en ze moeten het beenmerg uit mijn bekken hebben. Ik kan niet zien wat er gebeurt. Het gebeurt allemaal in mijn rug. Nacho kijkt terwijl mam aan de andere kant zit. Ik breek in zweet uit als de verdoving erin gaat. Waarom kunnen ze het bot niet verdoven? Waarom heeft nog niemand dat uitgevonden? Ik verga van de pijn als de arts met het ‘appelboortje’ mijn rug in gaat. Ik houd mijn schreeuw in en maak een kermend geluid. De dokter geeft aan dat het nu 10 seconden intens gaat worden. Ik bereid me voor, maar hier valt niets voor te bereiden. Ik schrik zo van de pijn dat ik uit reactie uithaal met mijn arm naar de dokter. Ik raak haar net niet, maar mam besluit mijn handen nog maar even goed vast te houden.

Na de punctie moet ik een tijdje blijven liggen. Ik ben uitgeput van de adrenaline en het samenkrimpen van mijn lichaam. Wat een heerlijk begin van de 2e chemo!

Terwijl mam thuis wat dingen aan het regelen is, krijg ik te horen dat naar een eenpersoonskamer verhuizen mag. Al mijn chagrijn verdwijnt in 1 keer. Samen met mam en Nacho, die meteen weer teruggekomen is, verhuizen we naar kamer 7, de andere tassen kunnen nu ook leeg.

Suzan is deze week naar Twente, naar haar familie daar. Het geeft me tijd om na te denken. Eigenlijk weet ik het al, deze 2 weken durende verkering is klaar. Van Nacho moet ik haar gewoon bellen om te zeggen ‘dat het hem niet wordt’. Ik wacht liever tot ze terug is.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s