Mislukte clown

Opgetogen word ik wakker vandaag, als een leeuw die weer in het wild wordt vrijgelaten. Terwijl we de muren leeghalen van alle rommel waarmee we het behangen hadden, voel ik de energie in me. We kunnen naar huis!

Mijn hoofdhaar is nu flink aan het uitvallen, als ik er aan trek haal ik hele plukken eraf. Ik lijk wel een mislukte clown, denk ik als ik in de spiegel kijk. Als pap en mam me zien moeten ze hard lachen. Fijn zulke ouders! Mam wil perse een foto maken, maar dat zit er deze keer niet in. Dit is een herinnering die niet vastgelegd hoeft te worden!

Met een pet op mijn hoofd gaan we naar huis. Als ik binnen kom ben ik thuis. Ik ben nog nooit zó blij geweest om weer thuis te zijn. Bouk en ik zijn ooit geopereerd aan de amandelen toen we klein waren. Eenmaal wakker op de afdeling, wilde ik zo snel mogelijk naar huis. Doodsbenauwd dat er een nacht in het ziekenhuis doorgebracht moest worden. Vanaf dat moment ben ik altijd bang geweest om alleen de nacht door te brengen. Ik ben er nu achter gekomen dat het went om nachts alleen te zijn, geen familie of vrienden om je heen. Alleen ik, mijn gedachten en een piepend infuus naast me.

Alles ruikt zo vertrouwd thuis, het huis is open en licht dringt aan alle kanten door.

Nadat ik gesetteld ben, eten we met zijn vijven taart aan de keukentafel. Opa heeft voor een mooi welkom gezorgd door een taart en plant klaar te zetten. Na het eten worden de overige plukken haar eraf gehaald. Kaal heb ik toch een heel ander aanzicht, maar na een keuring vind ik dat ik er nog steeds goed uitzie.

Ik doe een bandana om mijn hoofd (nu heb ik tenminste een goed excuus), met een pet eroverheen. Razi komt langs, hij heeft met Valerie de beste vriendin van Suzan en als het goed is zitten die twee momenteel in de Weezenhof, bij Valerie thuis. We besluiten erheen te fietsen.

Eenmaal daar aangekomen ontdek ik dat de afgelopen anderhalve week een aanslag op mijn lichaam is geweest. Het fietsen kost me ontzettend veel kracht en aangekomen zit ik onder het zweet. Suzan blijkt er niet te zijn. Razi ouwehoert een tijdje met Valerie, waarna we weer naar huis fietsen. Thuis aangekomen ben ik kapot, maar geen tijd om uit te rusten, want Tjerk en Nacho zijn er alweer. Ik ben blij om ze hier bij me thuis te zien, in de vertrouwde omgeving. Tijd om te gaan voetballen. Een half uur later etenstijd, gelukkig want mijn benen trillen. Na het eten is het tijd om te rusten.

Wat een heerlijke dag.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s