Geklop op de deur

Als de bloedwaardes terugkomen blijkt dat ik uit de dip ben! Kan eindelijk de deur weer open blijven. Dat betekent dat ik ook kan zoenen vanavond! Het is lekker weer buiten. De ochtend kan bijna niet beter beginnen!

Morgen moet ik naar het Radboud, om stamcellen te oogsten. Ik moet om 9 uur in het Radboud zijn om drie uur lang aan een afaresemachine te liggen. Drie uur? En ik moet drie uur stilliggen? Dat is lang! Kennelijk zijn er mensen die dit regelmatig moeten, ik betrap mezelf op medelijden met deze mensen. Niet doen, ik wil ook niet dat mensen medelijden met mij hebben. Een kankerpatiënt die medelijden heeft met anderen, ja het kan echt!

De afaresemachine zeeft stamcellen uit het bloed, die ik na de 3e kuur terug zal krijgen. Ik word tijdens de 3e kuur zo ‘afgemaakt’ dat mijn lichaam ze daarna niet meer uit zichzelf kan aanmaken.

Het klinkt allemaal erg boeiend, maar ik ben uit de dip en kan me eigenlijk alleen met die gedachte bezig houden. Het lijkt wel alsof ik twee keer zoveel energie heb.

Ik krijg veel bezoek van vrienden. T. is over naar de vierde klas. Een klein wonder! Hond, denk ik bij mezelf, toch nog! Je hebt mensen die kunnen alles verkloten en het op het laatst toch op een of andere manier goedmaken. Om zulke mensen hoef je je eigenlijk geen zorgen te maken. T is zo iemand, wat hij ook doet, je weet dat het goed zit. Deze keer had ik minder vertrouwen daarin: alle gebeurtenissen hebben zijn prestaties aanzienlijk ondermijnd, dus ben ik oprecht blij en opgelucht dat het hem toch gelukt is.

Nacho en Tjerk komen langs in het begin van de avond. Met zijn drieën zitten toepen, die k… Bram is te goed in dit spelletje! Op een gegeven moment stuur ik ze weg (sorry) omdat Suzan langs komt, gelukkig begrijpen ze het. Vanmiddag toch nog maar even nagevraagd of ik wel mag zoenen. No Problemo dus!

Geklop op de deur. Suzan. We gaan buiten in de zon op een bankje zitten. Praten over koetjes, kalfjes en kanker. Begrijp niet waar ze het lef vandaan haalt alleen langs te komen. Dat zou niet iedereen gelukt zijn. We gaan naar binnen, lopen door de gangen van het CWZ alsof we door mijn eigen huis lopen. Ik laat alles op de kamer zien: CD’s, kaarten, laptop, badkamer. Alsof het mijn eigen kamer is. Zoenen, uit het niets. Alhoewel, het zat er aan te komen. Vijf minuten liggen we op bed. Geklop op de deur.

Opa Ton en Mimi Toos. Wat een ongelooflijk slechte timing kunnen die twee toch hebben! Ik probeer mijn broek op zo’n manier te draaien, zodat het lijkt alsof er niets aan de hand is daar beneden en sluit af met Suzan. Vervolgens kan ik aan Mimi uitleggen wie dat meisje was en wat haar ouders als beroep hebben.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s