De wereld heeft weekend

juni 2001

Om 8 uur ontbijt, ik voel me niet lekker. De chemo hakt er lomp in. Ik hou vocht vast en moet de hele ochtend kotsen. Af en toe snel ik naar de wc omdat het uit alle openingen tegelijk komt.

Opa komt langs, niet echt een goed moment, want ik lig er niet heel lekker bij. Ik wil het hem eigenlijk niet aandoen me zo te zien. Hij heeft het zichtbaar moeilijk, het is aan zijn gezicht af te lezen. Sinds oma doodgegaan is aan kanker komt hij niet graag in het ziekenhuis, begrijpelijk..

Om 1300 lossen Heid en Noor mam af. Op de een of andere manier wordt ik altijd vrolijk van die 2. Avonds geeft de verpleging iets tegen het overgeven via het infuus. Na 5 minuten is het weg, daar komen ze nu pas mee, ik lig al de hele dag te kotsen hoor….

De afdeling voelt sowieso leeg en on-aandachtig. Aan alles merk je dat het weekend is: de bezetting is gering, het eten te laat. Nauwelijks mensen te bekennen op de afdeling zelf. Grappig, de wereld heeft weekend.

Als je op een dergelijke manier met de dood geconfronteerd wordt, zijn alle eerder onbegrijpelijke theorieën over het lichaam en het leven opeens veel reëler. Je hebt simpelweg meer geloof. Met mam praat ik over het idee dat ik krachten in mijn lichaam kan sturen en op deze manier de kanker kan verslaan. Mam gelooft me, ikzelf ook, nu mijn lichaam nog.

Aan het einde van de dag voelt het ei in mijn nek kleiner. Het is gekrompen, toch nog een positief einde van een loodzware dag. 2 dagen zitten erop, dat belooft wat.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s