Procesbegeleiding: de stoïcijn

ophandengedragen

Het begeleiden van processen klinkt koud en weinig mensgericht. Als procesbegeleiding nodig is, zit de organisatie vaak al in een fase waarin emoties hoog op lopen of opgelopen zijn. Meestal, terwijl er ook nog intensief samen gewerkt moet worden. Elke akkefietje en elke fout ligt onder een vergrootglas.

Dit kan zich afspelen tussen personen, afdelingen, organisaties, landen en vast nog een rits aan andere partijen (huwelijken..). Deelnemende leden voelen zich verbonden met de eigen partij en zullen alles in en vanuit dit licht benaderen. Als partijen samen tot een product moeten komen levert dit echter onwerkbare situaties op.

Op dat moment kan het handig zijn om een koud, emotieloos persoon aan te stellen die de focus weer terug kan brengen naar de doelstelling. De aandacht is namelijk komen te liggen op zaken die altijd en overal zullen plaats vinden: fouten, menselijke fouten. De aandacht van de deelnemende partijen mag dus weer terug naar het eindproduct.

Terwijl de begeleidende persoon (koud, emotieloos) de deelnemende partijen weer de juiste focus probeert bij te brengen, is hij of zij stiekem ook bezig om aandacht te geven aan de relatie tussen, en de houding van, de deelnemende partijen. Waar de deelnemende partijen niet naar elkaar meer konden luisteren doet de koude procesbegeleider dat wel. Op deze manier vangt hij of zij vanaf het moment dat hij of zij aan de slag gaat de frustraties op. Hierdoor ontstaat ruimte voor de deelnemende partijen.

Na een aan te voelen periode kan de koude procesbegeleider zich gaan focussen op een houding van de deelnemende partijen, waarin co-creatie mogelijk wordt. Allemaal onder het mom van het koude, emotieloze eindresultaat.

Het voordeel hiervan is dat niemand langer persoonlijk aangevallen wordt: Niet langer wordt tegen iets of iemand gewerkt, maar wordt er voor het einddoel gewerkt, door iedereen en dus met elkaar.

Terwijl de procesbegeleider (dan toch niet zo heel koud) bezig is alle partijen met de neus dezelfde kant op te krijgen maakt hij of zij ook een analyse van het proces. Vaak zit daar onnodige ruis in, gecreëerd door een gebrek aan behoefte-uiting van de deelnemende partijen.

De analyse van het proces is vaak het makkelijkste gedeelte, het rapporteren ervan veel moeilijker en het implementeren van de daaropvolgende ‘verbeteringen’ vaak schier onmogelijk. Maar ja, daar heeft de koude, emotieloze procesbegeleider lak aan, want uiteindelijk is hij of zij een stoïcijn, die doet wat er moet gebeuren.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s