Storm van angst

juni 2001

Om 8 uur word ik wakker gemaakt. 8 uur! Wat een ellende, waarom zo vroeg? Alsof ik nog ergens heen moet? Als de verpleegkundige de gordijnen open wilt doen, zeg ik dat ze die maar beter dicht kan laten, ik ben geen ochtendmens.

er wordt een hartfilmpje gemaakt en bloed geprikt. Vanaf nu zal er elke dag bloed geprikt worden. In het CWZ hebben ze een interne prikdienst. Vandaag 1 of ander raar mannetje. Terwijl ik nog half lig te slapen, vertelt hij waarom hij gister niet kon slapen en maar besloot een biertje te gaan drinken. Stiekem, terwijl zijn vrouw niets door had.

Rond 9 uur komt mam binnen. Ik ben blij dat ze er is. Ze betekent de wereld voor me, zonder haar zou ik dit niet aankunnen. Ik besluit iets van mijn dag te maken en kijk tot 1 uur naar Cartoon Network.

Mam is net naar opa om een boterham te eten, als de verpleegster aankomt van dr. van Rondwood om de punctie af te nemen. Shit! Net op dit moment. Snel bel ik mam op dat ze moet komen. Ik knijp liever haar hand fijn, dan die van de verpleegster. Dat arme mens moet nog de hele dag werken..

De doc. probeert me te kalmeren, maar mijn hart gaat tekeer als een hardcore plaat. Er zou een kalmeringsmiddel zijn, maar dat zijn ze natuurlijk vergeten. Halverwege komt mam binnen, iets van de angst valt van me af.

Na een hoop gekloot en pijn is het weer niet gelukt.

‘Er is geen staafje beenmerg bemachtigd’

Teringzooi! Is dat zo moeilijk? Al die pijn voor niets? Een half uur later heb ik geen energie meer. Alles zat in het aanspannen van mijn spieren, de zenuwen en de pijn.

Om half 3 begint de cytostatica. Pap is bij me van 6 tot 8. Hij zorgt voor kalmte en relativiteit, ik ben blij dat hij er is. Als even later Nacho en Tjerk ook langs komen wordt het bijna nog huiselijk gezellig.

Rond 10 uur begint de koorts en zweet. Ik raak lichtelijk in paniek, met name omdat er niemand om me heen is. ik bel naar mam om even te praten, om 11 uur nog een keer, het is zó ontzettend stil hier, alleen het infuusapparaat piept. Niet bepaald een geruststellend geluid. Mam vraagt of ze moet komen. Ik wil haar niet tot last zijn, maar vooral Bouk en Iet niet ongerust maken.

Mam komt toch, gelukkig. Ze mag op een stretcher op de kamer slapen. Ik ben bang, besef dat er puur gif door mijn lijf heen gaat. Zou mijn lichaam dat wel aankunnen? Slapen gaat slecht, om de paar uur wordt er een nieuwe zak aan het infuus gehangen. Het lawaai houdt me wakker.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s