Examenuitslag

Weer een zware dag. Vandaag komen de uitslagen terug. Vandaag zal blijken in hoeverre ik nog te redden ben. Ik heb een beetje het idee dat ik mijn toekomstige dood onder ogen moet komen. Positief zijn gaat moeizaam. 2Pac aan in de auto, asociaal hard, ramen open. Pap en mam slikken het. Boosheid en emotie.

3 uur afspraak, maar zoals het in een ziekenhuis hoort, om 4 uur aan de beurt. Dat is genoeg tijd geweest om mijn zenuwen naar een hoogtepunt te brengen. Geen nagels meer over.

Eenmaal in de behandelruimte kijkt dr. v.T de uitslagen door. Zonder op te kijken:

“Röntgenfoto’s longen, sinusholtes, tanden, borstpunctie: schoon. Bloedwaarden: goed. Functioneren lever en milt: in orde.”

Het lijkt alsof hij ze ook voor het eerst ziet.

Eindelijk een goede dag. Dit biedt perspectief op een toekomst, alleen de bekkenpunctie is mislukt.De positieve uitslagen overschaduwen het feit dat de punctie nog een keer gedaan moet worden.

v.T belt met het Radboud ziekenhuis, het Canisius kan dit niet alleen aan. De laatste kuur (een beenmergtransplantatie) zal in het Radboud moeten gebeuren. Er wordt een afspraak bij dr. R gemaakt. Het Radboud wil me ook zien, voordat ze hun ‘fiat’ geven aan het hele gebeuren. Donderdag 31 mei om 14.00 uur. Ellende, het liefst duik ik nu de eerste kuur in, ik wil nu starten, maar kennelijk bestaat er ook bureaucratie als je kanker gaat.

Ik probeer rustig te blijven als v.T uitlegt dat ik op mijn hals na schoon ben. Doordat ik nog zo ‘schoon’ ben, kan ik waarschijnlijk mijn eigen beenmerg laten transplanteren.

Waarom krijg ik mijn eigen beenmerg terug?

vraag ik.

Omdat de laatste kuur zo zwaar wordt, dat je lichaam niet meer uit zichzelf herstelt. Door van te voren stamcellen op te slaan en ze achteraf terug te geven kan je lichaam het wel aan.

Antwoordt de doc.

Dat klinkt niet echt zonder risico’s en dat is het ook zeker niet. Maar ja, echt een keuze is er niet!

v.T zegt dat er een redelijke kans op genezing is. Met drie kuren moet de ziekte vernietigd worden. Wat mij betreft beginnen we nu!

Ik ben geïrriteerd, maar voornamelijk gretig, kan me niet neerleggen bij de trage manier waarop de dingen gaan. Ik ben alweer haast vergeten dat ik veel positieve dingen gehoord heb vandaag. Mam is blij en snapt niet waarom ik dat niet ben. Ik krijg bijna ruzie met ‘er, omdat ik niet positiever ben. Gelukkig begrijpt pap waarom we een misverstand hebben. Damn, waarom is het mis gegaan tussen hen? Ook al blijven ze voorlopig bij elkaar, ik voorzie een hoop problemen. En ik heb ze allebei keihard nodig, mam voor de liefde en mijn pap voor de logica. Emotie en reden.

We komen thuis in een gespannen sfeer. Iet en Bouk zijn thuis en Syl (oppas, maar eigenlijk gewoon een vriendin) ook. Goed nieuws vandaag en daar bovenop nog eens cadeaus van alle kanten.

Ik krijg een NEC tenue van mijn voetbalteam op Union, van Tjerk krijg ik een NEC-vlag met bemoedigende woorden van de spelers, Noor (mijn tante) heeft mijn foto gegeven aan een of ander medium. Ik geloof daar niet zo in, maar baat het niet dan schaadt het niet. Van opa krijg ik de rozenkrans van mijn oma (†).

Er zit een brief bij:

Grote vriend van me.

Je gaat nu spelen aan de wedstrijd van je leven.

En weer sta je in ‘t doel.

En ben je ’t doel.

’t Zal geen vriendschappelijke wedstrijd worden, dus zal er moeten worden geknokt Tim.

Ik heb er alle vertrouwen in dat je ’t kunt, en je staat niet alleen.

Je hebt een goed team bij je, zowel in ’t ziekenhuis als thuis.

Samen gaan we voor de overwinning, we laten je niet in de steek.

Samen met je vrienden en vriendinnen, je vader en moeder je zusjes ooms en tantes, neefjes en nichtjes, en ik je opa slepen we je naar de overwinning

Tim we houden van je

                                   Opa

opa1

De woorden maken me emotioneel, maar geven me tegelijkertijd kracht. Hier wil ik voor vechten!

 

Advertisements

3 thoughts on “Examenuitslag

  1. Lieve Tim, vandaag zijn twee bezorgde mensen hier in italie naar me toe gekomen om te vragen hoe het met je gaat en of ze je kunnen helpen..iets voor je kunnen doen om je te helpen genezen van je leukemie. Ik schrok, want ik ken je geschiedenis en was bezorgd of je uitslagen nu weer redenen tot zorg is! Uit je blog lijk ik echter te lezen dat het om het verleden gaat. Hoe gaat het nu met je?
    Liefs Karin

  2. He lieve Karin!

    Ik ben benieuwd welke mensen er zo bezorgd zijn om mij! Ik ben altijd te helpen, maar niet met leukemie, non hodgkin of een andere vorm van kanker want dit is inderdaad werk uit het verleden:)

    geweldig om iets van je te horen though. Ik ben redelijk veel aan het werk in Enschede en Deventer waar ik 2 verschillende dingen doe: project support en procesbegeleiding. Woon nog steeds in Nijmegen dus ben veel op reis.. Woon in een oud, groot huis met Marjolein, mijn chickie waar we het goed naar onze zin hebben.

    Ik probeer in Maart of april nog een keer een stopby te maken in DH! Ik ben eigenlijk nog veel nieuwsgieriger hoe het daar is. Trouwerijen enzo, woon je nog in Dendera? Hoe is het met iedereen.

    Wil je vooral Mila een knuffel van me geven?

    Tim

  3. Hey Tim!
    Goed van je te horen! Tridachna en Wapiti hebben me benaderd of ik je -in het Nederlands geschreven blog- wilde bestuderen :). Ik zal Mila de groeten doen! Leuk van je te horen en dat het lekker met je gaat! Hier ook alles lekker. Ik woon nog in Dendera en het is hier nog steeds super. Damanhur is te gek en wordt alleen maar leuker en mooier steeds. Kom zeker langs! Nog geen trouwerijen 🙂 maar wie weet ben je weer Synchronic op de juiste plek en tijd de volgende keer als je komt! Liefs

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s