Save the Children

Een veelbesproken dag vandaag. “Sperma opslaan”. De kans dat de chemo’s me onvruchtbaar maken is vrij groot. Ik heb nagedacht of ik dit wil doen of niet, maar het is natuurlijk geen keuze. Dit moet ook gebeuren.

Nadat ik er een hoop om gelachen heb, baal ik ergens toch dat ik het moet doen. Rijd met pap naar het ziekenhuis. In de auto is het al behoorlijk stil rond het onderwerp. Af en toe een glimlach van pap.

Eenmaal in het ziekenhuis vraagt de dokter:

“Ben je al 16 jongeman?”

“Nee, eigenlijk ben ik 15”

“In dat geval moet je vader ook bij het gesprek aanwezig zijn!”

Hmm, hier was ik stiekem al bang voor, ach ja, er zijn ergere dingen! De man in het wit gaat verder:

“Heb je ervaring met masturberen?”.

KAK, hoe zeg je dat met je vader naast je? Ik kijk een keer beschaamd naar pap en antwoord:

“Mja …….ik weet wel hoe het moet ja”

Er volgen meerdere lastige vragen waarna ik een bakje in mijn handen geduwd krijg.

“Loop maar met de zuster mee. Heb je nog vragen?”.

Om voor mezelf het ijs te breken vraag ik of hij nog films heeft. Hij moet lachen en vertelt dat er wel ‘Playboys’ liggen.

Onderweg naar het ‘aftrekkamertje’ heb ik het gevoel dat iedereen me aankijkt. Ogen om me heen staren indringend, glimlachen. Ik zal het me wel verbeelden.

Ik word naar een soort van als slaapkamer ingericht hok geleid. Er staat een bed, compleet met dekens en kussen. Alsof mensen hier ook daadwerkelijk slapen. Een bijzettafeltje met een redelijke stapel ‘Playboys’ erop. De muren zijn wit, de meubels paars. Al met al een rustgevende uitstraling.

Ik ga rustig op het bed zitten en bedenk mezelf dat als ik te snel ben, ze me een amateur vinden. Maar als ik te lang duur dan kom ik wel héél ervaren over! Dat wordt goed uitkienen dus. Ik sla de eerste ‘Playboy’ open, maar pak meteen vier bladzijdes mee, omdat ze aan elkaar vast zitten. Voor zover de ‘Playboy’, dan maar fantasie!

Na ongeveer 10 minuten kom ik tevreden naar buiten, het was nog een hele opgave om niet te knoeien. Hè hè, denk ik bij mezelf, dat zit er op. Helaas denkt de dokter daar anders over en geeft me nog een bakje mee voor thuis. Nou ja, daar heb ik in ieder geval een beetje privacy en de comfort van mijn eigen kamer.

Alsof ze ervan weten, staan mam, Bouk en Iet bij thuiskomst in een rijtje klaar om me te begroeten.

“Waar is dat bakje voor?”

vraagt Bouk, mijn tweelingzus. Mam schiet in de lach en opeens begrijpen Bouk en Iet, mijn 3 jaar jongere zus, ook waar het bakje voor is. Na 5 minuten gegniffel van mijn lieve familie is het tijd om uit te rusten van deze ‘inspannende’ middag.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s