Examen

Morgen komt het telefoontje, maar ik ben nu al zenuwachtig. Alsof je de uitslag van je examen verwacht alleen dan erger. Ik heb nog nooit serieus gebeden in mijn leven, maar als ik avond’s in bad ga, bid ik toch maar, voor de zekerheid.

Naar buiten toe heb ik vertrouwen uitgestraald, maar ik ben doodsbang. Ik ga slapen zonder wekker, de telefoon maakt me morgen wakker.

Ik word inderdaad wakker door de telefoon. Mam neemt op, het liefst zou ik hier niet zijn. Ik kruip dieper in mijn dekens.

Na 10 minuten komt ze langzaam naar boven gelopen, met tranen in de ogen komt ze de kamer binnen. Ik durf het niet te vragen.

‘Ze hebben het onderzocht, het is Non-Hodgkin’

Godverdomme. Hoe kan dat? Die kans was toch heel klein? ‘Gelukkig’ is er weinig tijd om na te denken. Ik moet vrijwel meteen naar het ziekenhuis voor onderzoek. Ik heb geen idee wat me te wachten staat.

Eenmaal in het ziekenhuis zijn de onderzoeken zwaarder dan ik gehoopt of verwacht had. Bloedprikken, hartfilm, röntgenfoto’s, vooral de beenmergpunctie doet kankerveel pijn. Hó, wacht dat woord moet ik niet meer zo gebruiken!

Ik moet rechtop op de ‘werkbank’ gaan zitten. Shirt is uit. Als een koe reizend naar de slachtbank zit ik niets vermoedend te wachten. Dr. van T. komt met een redelijk grote spuit aan zetten.

‘Verdoving’

Zegt hij.

‘Ai, dit is pas de verdoving?’

Denk ik bij mezelf. Het goedje wordt bij mijn borstbeen ingespoten. Vervolgens komt de doc aanzetten met een soort appelboor.

‘We gaan wat beenmerg uit je borstbeen halen, dat is aan de binnenkant van je botten’

Dat klinkt niet goed, maar voor ik het besef wordt het apparaat al mijn borstbeen ingedrukt. De doc gebruikt daar zijn hele lichaam voor terwijl ik tegen druk moet geven. Het voelt alsof hij in de kern van mijn lichaam graaft, zo diep, zo centraal.

Ik hou me sterk, zie de angst in  de ogen van pap en mam, die lijdzaam toekijken.

‘Zo, dat was de eerste’

Zegt de doc op voortvarende en tevreden manier. Er is er nog 1! De 2e en tevens laatste wordt in het bekken gezet. Zelfde procedure, ik kan wel janken na de 2e, maar hou het tegen. het voelt alsof mijn kern ontwricht is.

Doc van T. doet me denken aan een verstrooide prof en komt wat warrig over. De man is verbonden aan het Canisius en praat alleen maar tegen mij. Ik merk dat het me bevalt om zo serieus genomen te worden. Na de puncties legt hij uit:

‘Je hebt een vorm van Non-Hodgkin die Burkitt heet, een agressieve, snel groeiende vorm van lymfklierkanker. Voorlopig lijkt de kanker beperkt tot boven het middenrif en met de ziekteverschijnselen die jij hebt, zoals koorts en vermoeidheid zit je in stadium 2B. Het lichtpuntje bij Burkitt is, dat het gevoelig is voor chemotherapie, maar wel in zwaar geschut. Giga-chemo, die ook al je gezonde cellen zal vernietigen. Zo heftig, dat er een transplantatie van beenmerg voor nodig is. Het wordt quitte of dubbel’

Na een lange dag heb ik tijd om bij te komen. Alles doet pijn, mijn hoofd is een grote puinhoop. Bel met T, Nacho en Tjerk. Vertel het verhaal, dat het Non-Hodgkin is geworden. Door het aan hun uit te leggen snap ik het zelf ook weer beter.

Mam en pap zeggen de scheiding af. Oh ja, die gingen ook nog scheiden. Ik was het alweer vergeten. Toch ben ik blij dat ze bij elkaar blijven. Ik zie hoe moeilijk Bouk en Iet het hebben, mijn zusjes. Ze moeten het idee hebben dat alles om hun heen weg valt.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s